Μικρές Αγγελίες - Kleinanzeigen                Επαγγελματικός Οδηγός - Branchenbuch

  

ΓΑΣΤΡΟΝΟΜΙΑ (262)

Ο δοκιμαστής (σομελιέ) κρασιού είναι πλέον μια διαδεδομένη εργασία και απαραίτητη στα εστιατόρια.

Ωστόσο, δεν υπάρχουν σομελιά μόνο για τους οίνους αλλά και για το νερό. Το επάγγελμα είναι ιδιαίτερα δημοφιλές στις ΗΠΑ αλλά και στην Ασία, καθώς θέλουν και το νερό που σερβίρουν να είναι αυτό που θέλει ο πελάτης.

Ετσι, ο δοκιμαστής αναλαμβάνει να πει αν το νερό είναι λίγο πιο γλυκό ή λίγο πιο αλμυρό και αυτό μπορεί να επηρεάσει και τη γεύση του κρασιού με το οποίο θα συνοδεύσει το φαγητό του ο πελάτης.

Επίσκεψη Ιαπώνων δημοσιογράφων στην Αθήνα, με σκοπό την ενημέρωσή τους για τον Αττικό αμπελώνα και την προβολή της Αθήνας ως τουριστικού προορισμού, οργάνωσε και υλοποίησε ο οργανισμός Enterprise Greece (Ελληνική Εταιρεία Επενδύσεων και Εξωτερικού Εμπορίου ΑΕ) με την υποστήριξη της Περιφέρειας Αττικής. Συγκεκριμένα, από τις 6 έως τις 8 Ιουνίου, φιλοξενήθηκαν στην Αθήνα 7 δημοσιογράφοι από εξειδικευμένα περιοδικά στον τομέα του οίνου και της γαστρονομίας καθώς και από το περιοδικό AGORA της ιαπωνικής αεροπορικής εταιρείας Japanese Airlines (JAL). Κατά την παραμονή τους στην Αθήνα, οι Ιάπωνες δημοσιογράφοι δοκίμασαν εδέσματα της ελληνικής κουζίνας και κρασιά από ποικιλίες του Αττικού αμπελώνα, ενώ συμμετείχαν και σε εκπαιδευτικό σεμινάριο για τον Αττικό αμπελώνα. Ταυτόχρονα, στοχεύοντας στην προβολή της Αθήνας ως τουριστικού προορισμού, οι δημοσιογράφοι ξεναγήθηκαν σε αρχαιολογικούς χώρους και σημεία πολιτιστικού ενδιαφέροντος. Η επίσκεψη των Ιαπώνων δημοσιογράφων εντάσσεται αφενός στο ολοκληρωμένο πρόγραμμα προβολής του Ελληνικού αμπελώνα στην αγορά της Ιαπωνίας που υλοποιεί ο οργανισμός Enterprise Greece, και αφετέρου στην κοινή προσπάθεια του οργανισμού και της περιφέρειας Αττικής για την προβολή και προώθηση των τοπικών της προϊόντων και επιχειρήσεων σε αγορές - στόχους.

ΑΠΕ-ΜΠΕ/ Ε.Π.

Ενας Ουαλός σεφ θεωρεί πως στον κήπο του καλλιεργεί το πιο καυτό τσίλι του κόσμου.

Η «ανάσα του δράκου», όπως την «βάπτισε» ο Mike Smith, καλλιεργείται για ιατρικούς λόγους, καθώς μπορεί να χρησιμοποιηθεί από τους γιατρούς ως αναισθητικό αφού τα έλαια που περιέχει είναι τόσο ισχυρά που μουδιάζουν το δέρμα.

Εκείνος καλλιεργεί στον κήπο του πιπεριές και λαχανικά τα τελευταία επτά χρόνια ενώ σχετικά με την καυτερή πιπεριά αναφέρει ότι την έχει δοκιμάσει με την άκρη της γλώσσας του κι όταν ένιωσε να καίγεται το στόμα του την έφτυσε σε περίπου 10 δευτερόλεπτα. «Καθώς νιώθουμε το στόμα μας να καίει, οι αεραγωγοί κλείνουν κι έχουμε την αίσθηση ότι μας κόβεται η αναπνοή», αναφέρει περιγράφοντας την προσωπική του εμπειρία.

Εικόνες ενός προορισμού που γειτνιάζει με το παγκόσμιο λίκνο της Ορθοδοξίας και φιλοξενεί στις πράσινες πλαγιές του δεκάδες προσκυνηματικά μνημεία προωθήθηκαν την περασμένη εβδομάδα στον κόσμο μέσω του φωτογραφικού υλικού που ήδη αναρτήθηκε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης από διακεκριμένους Γερμανούς εκπροσώπους Τύπου.

Οι τελευταίοι έλαβαν μέρος στις δραστηριότητες της 3ης εβδομαδιαίας θεματικής ενότητας του KOUZINA 2017 με τίτλο «η μοναστηριακή κουζίνα», προκειμένου να καταγράψουν και να δημοσιεύσουν σε σημαντικές γερμανικές εκδόσεις τη δυναμική και το εύρος της.

Η ενότητα εστίασε στην προώθηση της χαρτογραφημένης προσκυνηματικής διαδρομής με τίτλο «από τη Θεσσαλονίκη στον Άθωνα», η οποία μεταξύ άλλων προσέλκυσε στην Ανατολική Χαλκιδική μεγάλο γερμανικό τουριστικό γραφείο με ειδίκευση στις προσκυνηματικές περιηγήσεις.

Οι δραστηριότητες της ενότητας ανέδειξαν εξάλλου σημαντικά τοπικά προσκυνήματα μέσα από τη διοργάνωση θρησκευτικών «κουρμπανιών», τα οποία πραγματοποιήθηκαν με εξαιρετική επιτυχία τόσο στο Ιερό Προσκύνημα Μεγάλης Παναγίας όσο και στον Άγιο Νικόλα του Βουνού της Στρατονίκης. Έμφαση δόθηκε όμως και στην παράδοση μαθημάτων παρασκευής οργανικών καλλυντικών από βότανα του Άθωνα, συνεπαίρνοντας τους συμμετέχοντες και δημιουργώντας σε αυτούς την αίσθηση της άσπιλης διαφορετικότητας.

Ιδιαίτερη στιγμή της διοργάνωσης αποτέλεσε η συμμετοχή σε αυτήν του Αγιορείτη Μοναχού Νικήτα, ο οποίος επιμελήθηκε το μοναστηριακό δείπνο παρουσιάζοντας στο κοινό την αυθεντική κουζίνα του Αγίου Όρους, η οποία αποτελεί ιδιαίτερη διατροφική συνήθεια για ολόκληρο τον κόσμο.

Γαστροπολιτιστικοί περίπατοι ανάμεσα στα βυζαντινά μνημεία της Ουρανούπολης και στα καταστήματα μοναστηριακών ειδών, όπου οι συμμετέχοντες είχαν την ευκαιρία να γευθούν μοναστηριακά προϊόντα και να ενημερωθούν για τις αθωνικές συνήθειες, έκλεισαν το πρόγραμμα δραστηριοτήτων μιας ενότητας που συγκεντρώνει πάντα το μεγαλύτερο ενδιαφέρον του τουριστικού κοινού.

Αύξηση 87% της αξίας των εξαγωγών ελληνικών κρασιών στην Ιαπωνία προκύπτει από τα στοιχεία της ιαπωνικής στατιστικής υπηρεσίας για το πρώτο τρίμηνο του 2017, σε σχέση με το αντίστοιχο διάστημα του 2016.

Την τελευταία διετία διπλασιάστηκε ο αριθμός των ιαπωνικών εταιρειών εισαγωγής ελληνικού κρασιού (από 4 σε 8) ενώ οι εξαγωγές έχουν τριπλασιασθεί συγκριτικά με το 2014 και ανέρχονται πλέον σε περίπου 500.000 ευρώ.

Αυτό προκύπτει από τα στοιχεία που ανακοίνωσε το Γραφείο Οικονομικών και Εμπορικών Υποθέσεων της πρεσβείας μας στο Τόκιο, ενώ σημειώνεται ότι μέσω του Enterprise Greece αναμένεται να επιδιωχθεί η συνέχιση του προγράμματος προώθησης ελληνικού οίνου στην Ιαπωνία, για άλλη μία τριετία, προκειμένου να διατηρηθεί το θετικό κλίμα που έχει δημιουργηθεί

Τα στοιχεία δημοσιοποιήθηκαν με αφορμή την ολοκλήρωση των εκδηλώσεων προώθησης του ελληνικού οίνου στην Ιαπωνία, που οργάνωσε το Γραφείο ΟΕΥ Τόκιο, από κοινού με το Enterprise Greece, στο πλαίσιο ευρύτερου προγράμματος προβολής.

Πραγματοποιήθηκαν στο Τόκιο (22 Μαΐου) και στην Οσάκα (24 Μαΐου) και περιελάμβαναν ανοικτή γευσιγνωσία, δύο θεματικά σεμινάρια master class από τον Κωνσταντίνο Λαζαράκη, master of Wine και δείπνα με γευστική δοκιμή για καταναλωτές.

Ένα από τα αιτήματα των οινοπαραγωγών φαίνεται πως σύντομα θα γίνει πραγματικότητα

Ο υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων Βαγγέλης Αποστόλου προανήγγειλε την κατάργηση εντός του έτους του Ειδικού Φόρου Κατανάλωσης στο κρασί, σημειώνοντας ότι το κρασί είναι στην αιχμή του δόρατος των εξαγωγών μας και «κάνουμε ό,τι μπορούμε να το στηρίξουμε».

«Μέσα στις ασφυκτικές δημοσιονομικές συνθήκες και πιέσεις που περνάει η χώρα μας επιβάλαμε ένα φόρο στο κρασί ο οποίος σύντομα, δηλαδή πριν το κλείσιμο της χρονιάς, θα καταργηθεί, μετά τη συνεννόηση και τη διαβεβαίωση που έχουμε από το Υπουργείο Οικονομικών» πρόσθεσε, μιλώντας στην Ημερίδα Ένωσης Οινοποιών Δράμας.

Μεγάλη αύξηση στην τιμή του ελαιολάδου προβλέπει δημοσίευμα των Financial Times.

Τονίζεται μάλιστα πως ήδη έχει αυξηθεί σχεδόν κατά 25% σε σχέση με πέρυσι λόγω της ξηρασία που πλήττει τους ελαιοπαραγωγούς σε όλη τη Μεσόγειο. Η παραγωγή στην Ελλάδα, την Ιταλία, την Τυνησία και, σε μικρότερο βαθμό, στην Ισπανία, προβλέπεται να υποχωρήσει απότομα φέτος.

«Η Ιταλία είναι χάλια, η Ελλάδα είναι χάλια και η Τυνησία είναι χάλια. Μπορείτε να φανταστείτε αν είχε υποχωρήσει και η Ισπανία αιφνίδια;» επεσήμανε ο Παναγιώτης Καραντώνης, διευθυντής της ΕΣΒΙΤΕ (Ένωση Βιοτεχνών Τυποποιητών Ελαιολάδου).

Η παγκόσμια παραγωγή προβλέπεται να υποχωρήσει κατά 14%, με την ιταλική να αναμένεται να περιοριστεί σχεδόν στο μισό κατά τους 12 μήνες μέχρι τον Σεπτέμβριο, σύμφωνα με το Διεθνές Συμβούλιο Ελαιολάδου (IOC). Η Ελλάδα είναι πιθανό να σημειώσει πτώση 20%, η Τυνησία 17%, ενώ η Ισπανία -γνωστή στη βιομηχανία ως η «Σαουδική Αραβία του ελαιόλαδου» λόγω του μεγέθους της παραγωγής της- προβλέπεται να εμφανίσει κάμψη 7%.

Το τηγάνισμα είναι μια διαδικασία που θέλει και τα κατάλληλα έλαια ώστε το αποτέλεσμα που θα πετύχετε να είναι το καλύτερο.

Όταν μαγειρεύετε σε υψηλή θερμοκρασία (όπως το τηγάνισμα) πρέπει να χρησιμοποιείτε λάδια που είναι σταθερά και δεν οξειδώνονται εύκολα. Όταν τα λάδια υφίστανται οξείδωση, γράφει το iatropedia.gr, αντιδρούν με το οξυγόνο για να σχηματίσουν ελεύθερες ρίζες και επιβλαβείς ενώσεις, που σίγουρα δεν πρέπει να καταναλώνετε.

Ο πιο σημαντικός παράγοντας στον καθορισμό της αντίστασης του κάθε ελαίου στην οξείδωση και την τάγγιση, τόσο σε υψηλές όσο και σε χαμηλές θερμοκρασίες, είναι ο σχετικός βαθμός κορεσμού των λιπαρών οξέων σε αυτό. Τα κορεσμένα λιπαρά έχουν μόνο απλούς δεσμούς στα μόρια των λιπαρών οξέων: τα μονοακόρεστα λίπη έχουν ένα διπλό δεσμό και τα πολυακόρεστα λίπη έχουν δύο ή περισσότερους. Είναι αυτοί ακριβώς οι διπλοί δεσμοί που αντιδρούν χημικά και είναι ευαίσθητοι στην θερμότητα.

Τα κορεσμένα και τα μονοακόρεστα λίπη είναι αρκετά ανθεκτικά στην θέρμανση, αλλά για το μαγείρεμα θα πρέπει να αποφεύγονται τα έλαια που είναι πλούσια σε πολυακόρεστα λίπη.

Το καλύτερο έλαιο για τηγάνισμα: Καρυδέλαιο

Πάνω από το 90% των λιπαρών οξέων σε αυτό είναι κορεσμένα, γεγονός που το καθιστά πολύ ανθεκτικό στην θερμότητα. Αυτό το έλαιο είναι ημι-στερεό σε θερμοκρασία δωματίου και μπορεί να διατηρηθεί για μήνες, ή και χρόνια χωρίς να υποστεί τάγγιση.

Το λάδι καρύδας έχει επίσης πολλά οφέλη για την υγεία. Είναι ιδιαίτερα πλούσιο σε ένα λιπαρό οξύ που ονομάζεται λαυρικό οξύ, το οποίο μπορεί να βελτιώσει τη χοληστερόλη και να συμβάλλει στην εξόντωση βακτηρίων και άλλων παθογόνων.

Τα λίπη στα λάδια καρύδας μπορούν επίσης να ενισχύσουν τον μεταβολισμό ελαφρώς και να αυξήσουν το αίσθημα της πληρότητας σε σχέση με άλλα λίπη.

Ανάλυση λιπαρών οξέων στο καρυδέλαιο:

- Κορεσμένα: 92%
- Μονοακόρεστα: 6%
- Πολυακόρεστα: 1,6%

Βεβαιωθείτε ότι έχετε επιλέξει παρθένο λάδι καρύδας. Είναι οργανικό, έχει ωραία γεύση και ισχυρά οφέλη για την υγεία. Τα κορεσμένα λίπη θεωρούνταν κάποτε ανθυγιεινά, αλλά νέες μελέτες αποδεικνύουν ότι είναι εντελώς ακίνδυνα.

Ελαιόλαδο

Το ελαιόλαδο είναι γνωστό για την συμβολή του σε μια υγιή καρδιά και πιστεύεται ότι είναι ένας βασικός λόγος για τα οφέλη της μεσογειακής δίαιτας. Πολλές μελέτες δείχνουν ότι το ελαιόλαδο μπορεί να βελτιώσει τους βιοδείκτες της γενικής υγείας. Μπορεί να αυξήσει την HDL (καλή) χοληστερόλη και να μειώσει την ποσότητα της οξειδωμένης, LDL, (κακής) χοληστερόλης που κυκλοφορεί στο αίμα.

Ανάλυση λιπαρών οξέων στο ελαιόλαδο:

- Κορεσμένα: 14%
- Μονοακόρεστα: 75%
- Πολυακόρεστα: 11%

Μελέτες σχετικά με το ελαιόλαδο δείχνουν ότι παρά το γεγονός ότι έχει λιπαρά οξέα με διπλούς δεσμούς, μπορείτε να το χρησιμοποιήσετε για μαγείρεμα και τηγάνισμα, καθώς είναι αρκετά ανθεκτικό στην θερμότητα.

Σιγουρευτείτε ότι επιλέγετε ποιοτικό εξαιρετικό παρθένο ελαιόλαδο. Έχει πολύ περισσότερα θρεπτικά συστατικά και αντιοξειδωτικά από τα υπόλοιπα ελαιόλαδα. Διατηρήστε το ελαιόλαδο σε δροσερό, ξηρό και σκοτεινό μέρος, για να αποτρέψετε την τάγγιση.

Φυτικά λάδια και λάδια από σπόρους

Τα λάδια από βιομηχανικής παραγωγής σπόρους και τα φυτικά λάδια είναι ιδιαίτερα επεξεργασμένα προϊόντα που είναι πάρα πολύ πλούσια σε ωμέγα-6 λιπαρά οξέα.

Όχι μόνο θα πρέπει να ΜΗΝ τηγανίζετε με αυτά, αλλά μάλλον θα πρέπει να τα αποφεύγετε εντελώς! Αυτά τα έλαια έχουν λανθασμένα θεωρηθεί υγιή για την καρδιά από κάποια μέσα μαζικής ενημέρωσης και από πολλούς επαγγελματίες διατροφολόγους τις τελευταίες δεκαετίες.

Πρόσφατες έρευνες συνδέουν αυτά τα λάδια με πολλές σοβαρές ασθένειες, συμπεριλαμβανομένων των καρδιακών παθήσεων και του καρκίνου.

Αποφεύγετε γενικώς στο τηγάνισμα όλα τα ακόλουθα:

- Σογιέλαιο
- Καλαμποκέλαιο
- Βαμβακέλαιο
- Έλαιο Canola
- Κραμβέλαιο
- Ηλιέλαιο
- Σησαμέλαιο
- Έλαιο από κουκούτσια σταφυλιού

Μία μελέτη εξέτασε επίσης τα φυτικά έλαια που είναι πιο διαδεδομένα στα ράφια των τροφίμων στην αγορά των ΗΠΑ και ανακάλυψαν ότι περιέχουν 0,56-4,2% trans-λιπαρά οξέα, τα οποία είναι εξαιρετικά τοξικά.

ΠΡΟΣΟΧΗ: Είναι σημαντικό να διαβάζετε τις ετικέτες στις συσκευασίες τροφών. Αν βρείτε κάποιο από αυτά τα λάδια σε ένα συσκευασμένο τρόφιμο, τότε είναι καλύτερο να προτιμήσετε να αγοράσετε κάτι άλλο.

Θα έχετε προσέξει πως στα οινοποιία τα κρασιά αποθηκεύονται πλαγιαστά

Αυτό λέει ο κανόνας αν και όταν πάμε σε σούπερ μάρκετ ή κάβα το βρίσκουμε όρθιο.

Ποιο είναι το σωστό;

Ο κανόνας λέει ότι κάθε φορά που ένα κρασί σφραγίζεται με φελλό, θα πρέπει να φυλάσσεται στο πλάι του. Οι φελλοί χρησιμοποιούνται για να προστατεύσουν το κρασί  από το οξυγόνο. Αλλά αν ο φελλός ξεκινήσει να στεγνώνει, θα αρχίσει να αφήνει τον αέρα να μπαίνει μέσα ανεξέλεγκτα, προκαλώντας πρόωρη οξείδωση.

Αν αποθηκεύσετε ένα κρασί στο πλάι, εξασφαλίζεται  ότι ο φελλός παραμένει υγρός (και διογκωμένος) τουλάχιστον από εκείνη την πλευρά. Η αποθήκευση του κρασιού σας σε μια υγρή θέση θα βοηθήσει έτσι ώστε και το υπόλοιπο του φελλού δεν θα ξεραθεί και δεν θα συρρικνωθεί.

Εκδήλωση οινογευσίας και προβολής ελληνικών οίνων στη Στοκχόλμη διοργανώνεται με την υποστήριξη του γραφείου Οικονομικών και Εμπορικών Υποθέσεων (ΟΕΥ) της πρεσβείας της Ελλάδας στη Στοκχόλμη, στις 9 Ιουνίου.

Η σχετική πρωτοβουλία, όπως αναφέρει ενημερωτικό έγγραφο του γραφείου ΟΕΥ, ανήκει στον Peter Behrens, ο οποίος είναι ειδικός σε θέματα οινολογίας και μέλος της Ένωσης Συγγραφέων Σουηδίας. Ο κ. Behrens έχει πραγματοποιήσει ταξίδια οινοτουρισμού στην Ελλάδα με ομάδα Σουηδών τουριστών και έχει δημοσιεύσει βιβλίο, στη σουηδική γλώσσα, για τα ελληνικά κρασιά, ενώ έχει διοργανώσει και στο παρελθόν παρόμοιες εκδηλώσεις.

Στην εκδήλωση θα προσκληθούν εγκεκριμένοι εισαγωγείς αλκοολούχων ποτών του σουηδικού μονοπωλίου, που ήδη εισάγουν ελληνικά κρασιά στη Σουηδία, οινολόγοι και δημοσιογράφοι από κλαδικά περιοδικά που καλύπτουν θέματα σχετικά με οίνους, και αντιπρόσωποι εταιρειών και εστιατορίων.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Τρώμε υγιεινά σημαίνει πως μαγειρεύουμε και υγιεινά. Ορισμένες φορές άθελά μας μπορεί να κάνουμε λάθη που τελικά δεν έχουν το επιθυμητό αποτέλεσμα.

Ιδού μερικές συμβουλές:

- Κόψτε τα λαχανικά σε μεγαλύτερα κομμάτια. Μπορεί τα πιάτα σας να υπολείπονται της κομψότητας που θα είχαν αν τα λαχανικά ήταν κομμένα σε κυβάκια, τα μεγάλα κομμάτια όμως θα απορροφήσουν λιγότερο λάδι κατά το μαγείρεμα.

- Μην παραβράζετε τα ζυμαρικά σας. Θα χάσουν τις πολύτιμες φυτικές ίνες τους και θα μετατραπούν σε κατεργασμένους υδατάνθρακες. Τα ζυμαρικά al dente, εξασφαλίζουν μεγαλύτερο κορεσμό- έτσι θα φάτε λιγότερο.

- Πειραματιστείτε με βότανα και μπαχαρικά, για να μειώσετε το αλάτι που καταναλώνετε, χωρίς να στερηθείτε τη γεύση.

- Μην ξεφλουδίζετε τα φρούτα και τα λαχανικά. Θα σας χορτάσουν και θα μειωθούν σημαντικά οι πιθανότητες να τσιμπολογήσετε ανθυγιεινά φαγητά ανάμεσα στα γεύματα.

- Κάντε το ψάρι σας ποσέ, μέσα σε βραστό νερό ή σε ζωμό ψαριού. Πρόκειται για μια πολύ καλή εναλλακτική του τηγανίσματος.

- Χρησιμοποιήστε ένα ραβδομπλέντερ για να φτιάχνετε γρήγορα σάλτσες και σούπες. Είναι εύκολο στη χρήση του και στον καθαρισμό του. Θα σας βοηθήσει να φτιάξετε σούπες και σάλτσες από ωμές και μαγειρεμένες ντομάτες ή μαγειρεμένο κουνουπίδι, χωρίς την προσθήκη κρέμας.

- Κάντε τα λαχανικά σας στον ατμό. Όσο περισσότερο μαγειρεύονται τα λαχανικά σε υψηλές θερμοκρασίες, τόσα περισσότερα θρεπτικά συστατικά χάνουν. Τα σέσκουλα για παράδειγμα, μπορούν να χάσουν έως και το 15% της βιταμίνης C που περιέχουν, με μόλις 5 λεπτά επιπλέον μαγειρέματος.

- Όταν ψήνετε κρέας, τοποθετήστε το σε μια σχάρα ώστε να φύγουν τα λίπη του. Για να μην στεγνώσει το κρέας, μπορείτε να το ραντίζετε με κρασί, χυμό λεμονιού ή ζωμό.

Ζύγιζε 298,3 kg, είχε μήκος 15,10 m και διάμετρο 16,5 cm ο Θρακιώτικος καβουρμάς που διεκδικεί επάξια μια θέση στο  βιβλίο των ρεκόρ Γκίνες.


 

Στο πλαίσιο της 5ης Πανελλήνιας Γενικής Έκθεσης Ξάνθης, την οποία διοργάνωσε το Επιμελητήριο Ξάνθης, από  22-26 Μαρτίου 2017 παρασκευάστηκε ο εν λόγω Καβουρμάς, με τη συνεργασία 4 εταιρειών, δύο από τον Έβρο και δύο από την Ξάνθη. Συγκεκριμένα η παρασκευή του έγινε την Τετάρτη 22 Μαρτίου και η διανομή σε χιλιάδες κόσμο, επισκέπτες της έκθεσης, την Κυριακή 26 Μαρτίου 2017. Παρασκευάστηκε με τα ίδια αγνά υλικά (μοσχαρίσιο ψαχνό κρέας) και την ίδια παραδοσιακή τεχνική με την οποία παράγεται εδώ και αιώνες στη Θράκη.

 

Ο καβουρμάς ο οποίος αποτελεί σήμα κατατεθέν του Νομού, έχει τις ρίζες του στη αρχαιότητα. Την εποχή που τα ψυγεία δεν ήταν διαδεδομένα οι κάτοικοι του νομού ακολουθούσαν συνταγές διατήρησης του κρέατος, συνταγές που τους μετέφεραν οι πρόγονοί τους. Παρασκευάζεται από βρασμένα κομμάτια κρέατος, πηγμένα με το ζωμό τους και πλήθος καρυκευμάτων που δίνουν μια ξεχωριστή, πικάντικη γεύση. σερβίρεται σκέτος ή συνήθως και με αυγά, ως ορεκτικό ενώ είναι επίσης συνηθισμένο να τρώγεται και ζεστός, ως σαγανάκι. Συνοδεύει όσπρια αλλά και λαχανικά. Αποτελεί μια διαλεχτή ελληνική λιχουδιά για το τραπέζι που ταιριάζει άριστα με τσίπουρο, κρασί και  τέτοιες δράσεις δρομολογούν μια διεθνή του καριέρα.  

 

Για την παρασκευή του συνεργάστηκαν οι εξής εταιρείες: ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ & ΣΙΑ Ο.Ε. ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΑΓΟΡΑ ΞΑΝΘΗΣ -ΚΑΡΑΧΑΣΑΝ ΤΖΕΜΑΛΗ & ΣΙΑ Ο.Ε. ΚΙΜΜΕΡΙΑ ΞΑΝΘΗΣ- ΔΕΛΙΝΤΖΗΣ Α.Ε. ΔΙΔΥΜΟΤΕΙΧΟ ΕΒΡΟΣ- ΣΤΑΜΠΟΛΙΔΗΣ Ι & ΑΦΟΙ ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΗ Ε.Ε – ΝΟΣΤΙΜΑ 6ο χλμ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥΠΟΛΗΣ - ΜΑΚΡΗΣ ΕΒΡΟΣ

Την έκτη θέση στις προμηθεύτριες χώρες σπαραγγιών στη Γαλλία κατέλαβε η Ελλάδα το 2016, ενώ το 2015 στη γερμανική αγορά η Ελλάδα βρέθηκε στη δεύτερη θέση από την πρώτη που κατείχε το 2014 και το 2013.

Συγκεκριμένα, σύμφωνα με το ρεπορτάζ της εφημερίδας «Υπαιθρος Χώρα, το ελληνικό σπαράγγι κατέχει σημαντική θέση στις αγορές τους.

Στη Γαλλία, σύμφωνα με τα στατιστικά στοιχεία εισαγωγών και εξαγωγών σπαραγγιών από την Υπηρεσία Τελωνείων Γαλλίας για τα έτη 2015, 2016 και για το 12μηνο Μαρτίου 2016 – Φεβρουαρίου 2017, η Ελλάδα το 2016 κατέλαβε την έκτη θέση στις προμηθεύτριες χώρες σπαραγγιών στη Γαλλία, μετά την Ισπανία (αξία εισαγωγών 30,5 εκατ. ευρώ και ποσοστό 61,4% επί του συνόλου των εισαγωγών), το Περού (6,1 εκατ. ευρώ, 12,2%), τις Κάτω χώρες (3,5 εκατ. ευρώ, 7,0%) και τη Γερμανία (1,9 εκατ. ευρώ, 3,8%).

Την ίδια στιγμή, το 2016 στη Γαλλία εισήχθησαν σπαράγγια αξίας 49,7 εκατ. ευρώ που αντιστοιχούν σε συνολική ποσότητα 14.571 τόνων, με τη μέση τιμή εισαγωγής να ανέρχεται σε 3,41 ευρώ/κιλό.

Μερίδιο
Η αξία των εισαγωγών σπαραγγιού στη Γαλλία το 2016 (49,7 εκατ. ευρώ) αυξήθηκε κατά 9,6% σε σχέση με το 2015 (45,4 εκατ. ευρώ). Παράλληλα, το ελληνικό σπαράγγι κατά το 2016 είχε μερίδιο 3,1%, αυξημένο σε σχέση με μερίδιο 2,7% που κατείχε το 2015.

Τις επόμενες μέρες, το ελληνικό σπαράγγι αναμένεται να κάνει την είσοδό του στη γερμανική αγορά, που συνήθως συμπίπτει χρονικά με αυτό από το Περού. Πάντως, αυτήν τη στιγμή, και συγκεκριμένα στις 10/4/2017, στη λιανική στη γερμανική αγορά το λευκό σπαράγγι Βαυαρίας πωλούνταν προς 3,99 ευρώ τα 350 γραμμάρια.

Σύμφωνα με τα στοιχεία που μας διέθεσε το γραφείο ΟΕΥ της ελληνικής πρεσβείας στο Μόναχο, η Ελλάδα βρέθηκε στη δεύτερη θέση (από την πρώτη θέση που κατείχε το 2014), με μερίδιο εισαγωγών 22,1% και 16.505 τόνους μετά την Ισπανία, η οποία είχε το 28,9% του συνόλου των εισαγωγών με 21.594 τόνους. Στην τρίτη θέση, ακολουθεί το Περού με μερίδιο 19,3% και 14.401 τόνους και η Ολλανδία με 10,4% και 7.753 τόνους.

Το σύνολο των εισαγωγών σπαραγγιού στη Γερμανία το 2015 ήταν 74.612 τόνοι. Την ίδια χρονιά, οι εισαγωγές από την Ελλάδα ήταν μειωμένες κατά 22% έναντι του 2014 (21.157 τόνοι).

Την ίδια στιγμή, η Γερμανία το 2015 αύξησε τις εξαγωγές της το 2015 κατά 8,2% (19.786 τόνοι) σε σχέση με το 2014 (18.279 τόνοι), με την Ελλάδα να λαμβάνει το 1,4% (280 τόνοι) του συνόλου των γερμανικών εξαγωγών.

Να σημειωθεί ότι το 2015 στη Γερμανία καλλιεργήθηκαν συνολικά 257.000 στρέμματα με σπαράγγια, με παραγωγή 114.000 τόνους, που ήταν η υψηλότερη στην Ευρώπη. Η εκτίμηση για την παραγωγή της Ελλάδας την ίδια χρονιά ήταν στους 7.500 τόνους.

 «Ο Γερμανός καταναλωτής δεν γνωρίζει το ελληνικό κρασί ούτε τις αυτόχθονες ποικιλίες που έχει η Ελλάδα...με τέτοιες εκδηλώσεις που διοργανώνουμε σαν τη σημερινή


προσπαθούμε να μεταφέρουμε στην Γερμανική αγορά και τον Γερμανό καταναλωτή τη δύναμη έχει ο ελληνικός αμπελώνας...  »

 ΔΕΙΤΕ ΤΟ VIDEO - Video ansehen

 

 

 «Η φιλοσοφία μας είναι να φέρουμε την παραδοσιακή ελληνική κουζίνα κοντά στην Ευρώπη...να δώσουμε στον καταναλωτή να καταλάβει ότι έχουμε και εμείς κάτι ξεχωριστό σαν χώρα...»


 

 

Στην Κύπρο ανήκει το αρχαιότερο κρασί του κόσμου το οποίο χρονολογείται από 3.500 π.Χ.

Αυτό έδειξαν οι αναλύσεις που έγιναν σε υπολείμματα κεραμικών αγγείων που χρονολογούνται την ίδια περίοδο έδειξαν πως φιλοξενούσαν γλυκό κρασί. Το 2005 η Δρ. Μαρία Ροζάρια Μπελτζιόρνο και ο Παλαιοντολόγος Δρ. Αλεσάντρο Λεντίνι από το ITABC-CNR της Ρώμης, με τη βοήθεια του Δρ. Παύλου Φλουρέντζου, Διευθυντή του Τμήματος Αρχαιοτήτων της Κύπρου, μελέτησαν αριθμό δοχείων που είχαν βρεθεί το 1930 από τον Κύπριο αρχαιολόγο Πορφύριο Δίκαιο στον οικισμό της Ερήμης και φυλάγονταν σε κιβώτια στο Αρχαιολογικό Μουσείο στη Λευκωσία. Τι ανακάλυψαν; Υπήρχαν στο εσωτερικό τους ίχνη ταρταρικού οξέως, ενός βασικού συστατικού του κρασιού.

Στην Κύπρο «δημιουργήθηκε» η παλαιότερη ετικέτα κρασιού στον κόσμο, η οποία συνεχίζει να παράγεται ακόμη και σήμερα. Πρόκειται για την κουμανταρία την οποία ανακήρυξε ο Ριχάρδος Λεοντόκαρδος ως «το κρασί των βασιλιάδων και ο βασιλιάς των κρασιών». Η κουμανταρία, κάτω από ένα όνομα που δεν υποδηλώνει ποικιλία, τεχνική οινοποίησης, μέθοδο καλλιέργειας ή τρύγου, είναι ένα κρασί που φέρει το ίδιο όνομα εδώ και οκτώ αιώνες.

Η παραγωγή της κυπριακής κουμανταρίας γνώρισε εξαιρετική άνθηση κατά τη διάρκεια της Λατινοκρατίας στο νησί και τους μεσαιωνικούς χρόνους. Μετά την κατάληψη της Κύπρου από τους Ιωαννίτες Ιππότες, στην περιοχή της Λεμεσού η στρατιωτική διοίκηση του νησιού, la Commanderie, έδωσε το όνομά της στο χωριό που παρήγαγε το γλυκό νέκταρ, την Μεγάλη Κουμανταρία… Η φήμη του κρασιού συνεχίστηκε καθ’ όλη τη διάρκεια του Μεσαίωνα, ακόμη και κατά την Τουρκοκρατία, και η Κουμανταρία κέρδισε επάξια μια θέση ανάμεσα στα καλύτερα και τα πλουσιότερα τραπέζια της Ευρώπης.

Η περιοχή της Κουμανδαρίας περιλαμβάνει 14 χωριά και βρίσκεται στις νότιες μέχρι τις νοτιοανατολικές παρυφές του όρους Τρόοδος, στην επαρχία Λεμεσού. Οι ποικιλίες που συμμετέχουν στην παραγωγή του κρασιού (σε ανάμειξη ή μονοποικιλιακά) είναι οι γηγενείς κυπριακές, το ντόπιο Μαύρο που είναι ερυθρή και το Ξυνιστέρι που είναι λευκή. Για την παραγωγή του γλυκού κρασιού, που κατοχυρώθηκε νομοθετικά το 1990 ως ΠΟΠ, τα σταφύλια πρέπει να προέρχονται υποχρεωτικά από τους αμπελώνες της ομώνυμης ζώνης οι οποίοι είναι δηλωμένοι και καταγεγραμμένοι ώστε να μπορούν να ελεγχθούν.

Την αντίδραση του Υπουργείου Εξωτερικών προκάλεσαν καταγγελίες Ελλήνων εμπόρων και παραγωγών πως σε χώρες της Ευρωπαϊκής Ενωσης κυκλοφορούν ψευδεπίγραφα ελληνικά Π.Ο.Π. προϊόντα.

Μάλιστα, σε εκθέσεις τροφίμων ανά την Ευρώπη, με ελληνικές εταιρίες λανσάρουν προϊόντα όπως «φέτα» και «ελιές Καλαμάτας».

Ετσι με έγγραφό του το Υπ.Εξωτερικών ζητά από τις προξενικές αρχές να προχωρήσουν σε έρευνα ώστε να καταγραφούν τα προϊόντα που κυκλοφορούν κι έπειτα να κινηθούν οι διαδικασίες που θα αποφασιστούν.

Είναι γνωστό πως υπάρχουν τα κρασιά που αγοράζει η πλατιά μάζα του κόσμου, υπάρχουν όμως και αυτά που είναι για λίγους και συνήθως δεν πίνονται αλλά μπαίνουν σε περίοπτη θέση σε κάποια συλλογή.

Το Wine-searcher.com έκανε μια μικρή έρευνα σε μια βάση δεδομένων με πάνω από 6 εκατομμύρια τίτλους κρασιών, που κυμαίνονται σε εύρος 42.910 τιμών και κατέληξε στη λίστα με τα πιο ακριβά κρασιά του κόσμου!

Στην πρώτη δεκάδα κυριαρχούν κρασιά από τη Βουργουνδία, με οκτώ από τα δέκα κρασιά να προέρχονται από αυτήν την περιοχή της Γαλλίας, ενώ τις δύο υπόλοιπες θέσεις κατέλαβε η… Γερμανία!

Στην πρώτη θέση της λίστας βρίσκεται το κρασί «Henri Jayer Richebourg Grand Cru», με μια μέση τιμή γι’ αυτό να κυμαίνεται στα 16.193 δολάρια το μπουκάλι, ενώ η μεγαλύτερη τιμή που έχει πιάσει είναι 24.473 δολάρια.

Το συγκεκριμένο κρασί δεν έχει παραχθεί ξανά από τότε που… συνταξιοδοτήθηκε ο Henri Jayer το 1995 και από το 2006 και μετά που πέθανε ο δημιουργός του έχει γίνει ακόμη πιο σπάνιο… κάτι που «αποτυπώνεται» και στην τιμή του!

Δείτε παρακάτω τη λίστα με τα 10 πιο ακριβά κρασιά του κόσμου (μέση τιμή για ένα μπουκάλι 750ml):

1. Henri Jayer Richebourg Grand Cru
Περιοχή: Cote de Nuits, Βουργουνδία, Γαλλία
Μέση τιμή: 16.193 δολάρια
Μέγιστη τιμή: 24.473 δολάρια
Ποικιλία σταφυλιού: Pinot Noir

2. Domaine de la Romanee-Conti Romanee-Conti Grand Cru
Περιοχή: Cote de Nuits, Βουργουνδία, Γαλλία
Μέση τιμή: 12.527 δολάρια
Μέγιστη τιμή: 62.507 δολάρια
Ποικιλία σταφυλιού: Pinot Noir

3. Egon Muller-Scharzhof Scharzhofberger Riesling Trockenbeerenauslese
Περιοχή: Bereich Saar, Mosel, Γερμανία
Μέση τιμή: 6.934 δολάρια
Μέγιστη τιμή: 14.125 δολάρια
Ποικιλία σταφυλιού: Riesling

4. Henri Jayer Cros Parantoux, Vosne-Romanee Premier Cru
Περιοχή: Cote de Nuits, Βουργουνδία, Γαλλία
Μέση τιμή: 6.127 δολάρια
Μέγιστη τιμή: 19.632 δολάρια
Ποικιλία σταφυλιού: Pinot Noir

5. Domaine Leflaive Montrachet Grand Cru
Περιοχή: Cote de Beaune, Βουργουνδία, Γαλλία
Μέση τιμή: 5.807 δολάρια
Μέγιστη τιμή: 11.545 δολάρια
Ποικιλία σταφυλιού: Chardonnay

6. Joh. Jos. Prum Wehlener Sonnenuhr Riesling Trockenbeerenauslese
Περιοχή: Bereich Bernkastel, Mosel, Γερμανία
Μέση τιμή: 5.329 δολάρια
Μέγιστη τιμή: 11.392 δολάρια
Ποικιλία σταφυλιού: Riesling

7. Domaine Georges & Christophe Roumier Musigny Grand Cru
Περιοχή: Cote de Nuits, Βουργουνδία, Γαλλία
Μέση τιμή: 4.692 δολάρια
Μέγιστη τιμή: 16.067 δολάρια
Ποικιλία σταφυλιού: Pinot Noir

8. Domaine de la Romanee-Conti Montrachet Grand Cru
Περιοχή: Cote de Beaune, Βουργουνδία, Γαλλία
Μέση τιμή: 4.672 δολάρια
Μέγιστη τιμή: 13.695 δολάρια
Ποικιλία σταφυλιού: Chardonnay

9. Domaine Leroy Musigny Grand Cru
Περιοχή: Cote de Nuits, Βουργουνδία, Γαλλία
Μέση τιμή: 4.376 δολάρια
Μέγιστη τιμή: 33.740 δολάρια
Ποικιλία σταφυλιού: Pinot Noir

10. Henri Jayer Vosne-Romanee
Περιοχή: Cote de Nuits, Βουργουνδία, Γαλλία
Μέση τιμή: 3.572 δολάρια
Μέγιστη τιμή: 9.410 δολάρια
Ποικιλία σταφυλιού: Pinot Noir

 "Ο συνδυασμός τοπικών ποικιλιών, πολύ σοβαρής δουλειάς στο αμπέλι και οι τεχνικές οινοποίησης, έκαναν τα κρητικά κρασιά, πολύ υψηλού επιπέδου " 


 

 "καινούργια παιδιά, νέες ποικιλίες, νέα οινοποιεία, όμορφες ετικέτες, έχουν φτιάξει έναν σύγχρονο Ελληνικό Χάρτη στο κρασί"


 

 "Η Περιφέρεια Πελοποννήσου δίνει πολύ μεγάλη σημασία στις δράσεις εξωστρέφειας " 


 

 "Η Γερμανία είναι μια πολύ σημαντική αγορά για εμάς" 


 

Τα ελληνικά προϊόντα στο προσκήνιο Detrop

Τα ποιοτικά ελληνικά προϊόντα, η ντόπια γαστρονομία, το μεράκι των Ελλήνων παραγωγών έδωσε πνοή στην έκθεση Detrop-Oenos που πραγματοποιήθηκαν το διάστημα 3-6 Μαρτίου 2017 στις εγκαταστάσεις της ΔΕΘ στην Θεσσαλονίκη.


Ο «παλμός» της ελληνικής βιομηχανίας τροφίμων-ποτών χτύπησε δυνατά στην έκθεση που κατέγραψε συνολική αύξηση κατά 15% στους εμπορικούς επισκέπτες από την Ελλάδα και το εξωτερικό, σε σχέση με την αντίστοιχη διοργάνωση του 2015.
Οι δύο εκθέσεις φέτος ανέδειξαν ως κυρίαρχο χαρακτηριστικό τους την σημαντική προσέλευση ξένων προσκεκλημένων εμπορικών επισκεπτών (hosted buyers), οι οποίοι ξεπέρασαν τους 300 και πραγματοποίησαν σχεδόν 5.500 στοχευμένα επιχειρηματικά ραντεβού με τους εκθέτες.
Στα αξιοσημείωτα γεγονότα των εκθέσεων περιλαμβάνεται η συμμετοχή με υψηλού επιπέδου περίπτερα πολλών μικρών και μικρομεσαίων βιομηχανιών τροφίμων, οι οποίες παρουσίασαν προϊόντα με στόχο τις ξένες αγορές.

Παρόντες οι Ελληνες του εξωτερικού


Σημαντική ήταν η παρουσία του Συνδέσμου Ελλήνων Εισαγωγέων Τροφίμων και Ποτών Εξωτερικού (Σ.ΕΛ.Ε.ΤΡΟ.Π.Ε.) που και φέτος εκπροσωπήθηκε στο υψηλότερο επίπεδο σε μια έκθεση που δίνει τη δυνατότητα στους εμπόρους να έρθουν σε άμεση επαφή με τους παραγωγούς.
Οι Ελληνες του χώρου της γαστρονομίας που ζουν κι εργάζονται στο εξωτερικό είναι οι πρεσβευτές της χώρας έξω από τα σύνορα και με γνώμονα την προσφορά νόστιμων φαγητών θέλουν να έχουν την ποιοτικότερη πρώτη ύλη από την μητέρα-πατρίδα και τέτοιους είδους εκθέσεις δίνουν τη δυνατότητα για συζητήσεις και συμφωνίες.


Οι εκθέσεις ήταν ποιοτικά αναβαθμισμένες όσον αφορά στο επίπεδο όλων των συμμετοχών, αλλά και του προφίλ των επισκεπτών.
Η Detrop και η Oenos κάλυψαν φέτος συνολικά 11 περίπτερα, έναντι 6 περιπτέρων στην προηγούμενη διοργάνωση, συγκεντρώνοντας περίπου 700 εκθέτες, έναντι 530 το 2015.
Οι hosted buyers προήλθαν από 36 χώρες του κόσμου και πιο συγκεκριμένα από Αλβανία, Βουλγαρία, F.Y.R.O.M., Κύπρο, Γερμανία, Βέλγιο, Ινδία, Ιταλία, Ελβετία, Νορβηγία, Σουηδία, Αυστρία, Γαλλία, Πολωνία, Ισπανία, Ρουμανία, Ουγγαρία, Ολλανδία, Αγγλία, Η.Π.Α., Δανία, Σλοβενία, Ουκρανία, Λουξεμβούργο, Τουρκία, Αίγυπτο, Η.Α.Ε., Ρωσία, Πορτογαλία, Καναδά, Ιαπωνία κα.


Ο δυναμισμός και η εξωστρέφεια των Detrop-Oenos αποτυπώθηκαν και στις πολλές παράλληλες εκδηλώσεις τους, όπως και στα δύο μεγάλα θεματικά αφιερώματα, από τα οποία το πρώτο εστίασε στο ελαιόλαδο και το δεύτερο στα αποστάγματα και τους «πρωταγωνιστές» τους, το ούζο και το τσίπουρο.
Οι δύο εκθέσεις πλαισιώθηκαν από εκδηλώσεις, όπως τα Pop-Up Restaurants, αναδυόμενα θεματικά εστιατόρια και το Corner Showroom «It’s All New to Me», έναν ειδικά διαμορφωμένο χώρο μέσα στην Detrop, όπου προβλήθηκαν νέα και καινοτόμα ελληνικά προϊόντα, έτοιμα προς εξαγωγή.
Για πρώτη φορά διοργανώθηκε και Φεστιβάλ Πατσά, ενώ πραγματοποιήθηκε και ο 10ος Διεθνής Διαγωνισμός Μαγειρικής Ν.Α. Ευρώπης, μια συνδιοργάνωση με τη Λέσχη Αρχιμαγείρων Βορείου Ελλάδος.

Η Γ.Σ. της Σ.ΕΛ.Ε.ΤΡΟ.Π.Ε.

Στο περιθώριο της έκθεσης, σε κεντρικό ξενοδοχείο της Θεσσαλονίκης πραγματοποιήθηκε η Γενική Συνέλευση του Συνδέσμου Ελλήνων Εισαγωγέων Τροφίμων και Ποτών Εξωτερικού.

Ο Πρόεδρος του Συνδέσμου, Αριστοτέλης Καρβέλας, παρουσίασε στα παρόντα μέλη τις επόμενες κινήσεις που στόχο έχουν την περαιτέρω ανάπτυξη του Σ.ΕΛ.Ε.ΤΡΟ.Π.Ε. και έκανε γνωστή τη συμφωνία με εγνωσμένης αξίας εταιρία της Ελλάδος με την οποία θα υπάρχει συνεργασία ώστε το άνοιγμα που επιχειρείται να στεφθεί με επιτυχία. Όπως μάλιστα είπε ο κ.Καρβέλας στην ομιλία του: «Οι κινήσεις αυτές είναι ένα παράδειγμα που πρέπει να ακολουθηθεί. Η παραγωγική δύναμη μας πιστεύει και μας γνωρίζει αλλά το εγχείρημα

που αναλάβαμε θεωρώ πως είναι ένα παράδειγμα που πρέπει να ακολουθηθεί».

Τα ελληνικά προϊόντα στο προσκήνιο Detrop

Τα ποιοτικά ελληνικά προϊόντα, η ντόπια γαστρονομία, το μεράκι των Ελλήνων παραγωγών έδωσε πνοή στην έκθεση Detrop-Oenos που πραγματοποιήθηκαν το διάστημα 3-6 Μαρτίου 2017 στις εγκαταστάσεις της ΔΕΘ στην Θεσσαλονίκη.


Ο «παλμός» της ελληνικής βιομηχανίας τροφίμων-ποτών χτύπησε δυνατά στην έκθεση που κατέγραψε συνολική αύξηση κατά 15% στους εμπορικούς επισκέπτες από την Ελλάδα και το εξωτερικό, σε σχέση με την αντίστοιχη διοργάνωση του 2015.
Οι δύο εκθέσεις φέτος ανέδειξαν ως κυρίαρχο χαρακτηριστικό τους την σημαντική προσέλευση ξένων προσκεκλημένων εμπορικών επισκεπτών (hosted buyers), οι οποίοι ξεπέρασαν τους 300 και πραγματοποίησαν σχεδόν 5.500 στοχευμένα επιχειρηματικά ραντεβού με τους εκθέτες.
Στα αξιοσημείωτα γεγονότα των εκθέσεων περιλαμβάνεται η συμμετοχή με υψηλού επιπέδου περίπτερα πολλών μικρών και μικρομεσαίων βιομηχανιών τροφίμων, οι οποίες παρουσίασαν προϊόντα με στόχο τις ξένες αγορές.

Παρόντες οι Ελληνες του εξωτερικού


Σημαντική ήταν η παρουσία του Συνδέσμου Ελλήνων Εισαγωγέων Τροφίμων και Ποτών Εξωτερικού (Σ.ΕΛ.Ε.ΤΡΟ.Π.Ε.) που και φέτος εκπροσωπήθηκε στο υψηλότερο επίπεδο σε μια έκθεση που δίνει τη δυνατότητα στους εμπόρους να έρθουν σε άμεση επαφή με τους παραγωγούς.
Οι Ελληνες του χώρου της γαστρονομίας που ζουν κι εργάζονται στο εξωτερικό είναι οι πρεσβευτές της χώρας έξω από τα σύνορα και με γνώμονα την προσφορά νόστιμων φαγητών θέλουν να έχουν την ποιοτικότερη πρώτη ύλη από την μητέρα-πατρίδα και τέτοιους είδους εκθέσεις δίνουν τη δυνατότητα για συζητήσεις και συμφωνίες.


Οι εκθέσεις ήταν ποιοτικά αναβαθμισμένες όσον αφορά στο επίπεδο όλων των συμμετοχών, αλλά και του προφίλ των επισκεπτών.
Η Detrop και η Oenos κάλυψαν φέτος συνολικά 11 περίπτερα, έναντι 6 περιπτέρων στην προηγούμενη διοργάνωση, συγκεντρώνοντας περίπου 700 εκθέτες, έναντι 530 το 2015.
Οι hosted buyers προήλθαν από 36 χώρες του κόσμου και πιο συγκεκριμένα από Αλβανία, Βουλγαρία, F.Y.R.O.M., Κύπρο, Γερμανία, Βέλγιο, Ινδία, Ιταλία, Ελβετία, Νορβηγία, Σουηδία, Αυστρία, Γαλλία, Πολωνία, Ισπανία, Ρουμανία, Ουγγαρία, Ολλανδία, Αγγλία, Η.Π.Α., Δανία, Σλοβενία, Ουκρανία, Λουξεμβούργο, Τουρκία, Αίγυπτο, Η.Α.Ε., Ρωσία, Πορτογαλία, Καναδά, Ιαπωνία κα.


Ο δυναμισμός και η εξωστρέφεια των Detrop-Oenos αποτυπώθηκαν και στις πολλές παράλληλες εκδηλώσεις τους, όπως και στα δύο μεγάλα θεματικά αφιερώματα, από τα οποία το πρώτο εστίασε στο ελαιόλαδο και το δεύτερο στα αποστάγματα και τους «πρωταγωνιστές» τους, το ούζο και το τσίπουρο.
Οι δύο εκθέσεις πλαισιώθηκαν από εκδηλώσεις, όπως τα Pop-Up Restaurants, αναδυόμενα θεματικά εστιατόρια και το Corner Showroom «It’s All New to Me», έναν ειδικά διαμορφωμένο χώρο μέσα στην Detrop, όπου προβλήθηκαν νέα και καινοτόμα ελληνικά προϊόντα, έτοιμα προς εξαγωγή.
Για πρώτη φορά διοργανώθηκε και Φεστιβάλ Πατσά, ενώ πραγματοποιήθηκε και ο 10ος Διεθνής Διαγωνισμός Μαγειρικής Ν.Α. Ευρώπης, μια συνδιοργάνωση με τη Λέσχη Αρχιμαγείρων Βορείου Ελλάδος.

Η Γ.Σ. της Σ.ΕΛ.Ε.ΤΡΟ.Π.Ε.

Στο περιθώριο της έκθεσης, σε κεντρικό ξενοδοχείο της Θεσσαλονίκης πραγματοποιήθηκε η Γενική Συνέλευση του Συνδέσμου Ελλήνων Εισαγωγέων Τροφίμων και Ποτών Εξωτερικού.

Ο Πρόεδρος του Συνδέσμου, Αριστοτέλης Καρβέλας, παρουσίασε στα παρόντα μέλη τις επόμενες κινήσεις που στόχο έχουν την περαιτέρω ανάπτυξη του Σ.ΕΛ.Ε.ΤΡΟ.Π.Ε. και έκανε γνωστή τη συμφωνία με εγνωσμένης αξίας εταιρία της Ελλάδος με την οποία θα υπάρχει συνεργασία ώστε το άνοιγμα που επιχειρείται να στεφθεί με επιτυχία. Όπως μάλιστα είπε ο κ.Καρβέλας στην ομιλία του: «Οι κινήσεις αυτές είναι ένα παράδειγμα που πρέπει να ακολουθηθεί. Η παραγωγική δύναμη μας πιστεύει και μας γνωρίζει αλλά το εγχείρημα

που αναλάβαμε θεωρώ πως είναι ένα παράδειγμα που πρέπει να ακολουθηθεί».

Οι λάτρεις του κρασιού αντιμετωπίζουν ένα σοβαρό πρόβλημα το σερβίρισμα, καθώς αρκετές σταγόνες ξεφεύγουν και δυστυχώς λερώνουν το τραπεζομάντηλο ή και τα ρούχα.

Ενας βιοφυσικός και λάτρης του κρασιού μάλλον βρήκε τη λύση. Ο Daniel Perlman, βιοφυσικός στο Πανεπιστήμιο Brandeis, αποφάσισε να βρει μια φτηνή και εύκολη λύση στο πρόβλημα.

«Υπάρχουν προϊόντα στο εμπόριο που αποτρέπουν τη ροή του κρασιού στο λαιμό του μπουκαλιού όταν σερβίρουμε, αλλά κοστίζουν», λέει ο Perlman, εφευρέτης ο ίδιος με περισσότερες από 100 πατέντες στο όνομά του. Ο επιστήμονας ήθελε μια δωρεάν λύση που δεν θα απαιτούσε από τους λάτρεις του κρασιού να δώσουν χρήματα ούτε να κάνουν κάτι άλλο πέρα από το να αγοράσουν ένα μπουκάλι κρασί και να το απολαύσουν με την ησυχία τους. «Δεν ήθελα να υπάρχει το πρόσθετο κόστος ή η ταλαιπωρία ενός εξαρτήματος», συμπλήρωσε.

Παρακολούθησε πολλές φορές σε αργή κίνηση βίντεο με το μπουκάλι και κατάλαβε ότι η ροή ήταν πιο έντονη όταν αυτό ήταν γεμάτο. Το κρασί έφτανε στο χείλος και κάποιες σταγόνες έρεαν προς τα πίσω επειδή το γυαλί είναι υδρόφιλο (προσελκύει τα υγρά με βάση το νερό).

Η σκέψη του ήταν ευφυέστατη… Χρησιμοποίησε ένα διαμάντι και έκανε ένα κυκλικό αυλάκι γύρω από το λαιμό της φιάλης, ακριβώς κάτω από το χείλος. Τώρα οι σταγόνες του κρασιού που ρέουν προς τα πίσω, συναντούν το αυλάκι και δεν μπορούν να το διασχίσουν με αποτέλεσμα να ακολουθούν την πορεία του κρασιού προς το ποτήρι. Για να τελειοποιήσει το μέγεθος και το βάθος του αυλακιού έκανε πολλές δοκιμές και τελικά διαπίστωσε ότι 2 mm πλάτος και 1 mm βάθος ήταν αρκετά για να μην μπορεί το κρασί να το διασχίσει.

 

Ανάκαμψη παρουσίασαν οι εξαγωγές οίνων το 2016 έναντι του 2015, αφού το 2015 ως προς τον όγκο οι συνολικές ελληνικές εξαγωγές οίνων, σε σχέση με το 2014 είχαν παρουσιάσει σταθερότητα (μείωση κατά 0,51%), σύμφωνα με την επεξεργασία των διαχρονικών στοιχείων της ΕΛΣΤΑΤ, στην οποία προβαίνει κάθε χρόνο η Κεντρική Συνεταιριστική Ένωση Αμπελοοινικών Προϊόντων (ΚΕΟΣΟΕ).

Σύμφωνα με την επεξεργασία (των προσωρινών) στοιχείων για το 2016 οι συνολικές εξαγωγές ελληνικών οίνων παρουσίασαν σε όγκο, αύξηση κατά 7,48%, που αναλύεται σε αύξηση εξαγωγών προς τις χώρες της ΕΕ σε όγκο κατά 9,32% και κατά 2,99% προς Τρίτες Χώρες.

Έναντι του μέσου όρου πενταετίας το 2016 παρουσιάζει συνολική (διαχρονική) αύξηση κατά 1,14% σε όγκο, ενώ κατά προορισμό αύξηση παρατηρείται κατά 0,43% προς χώρες της ΕΕ και αύξηση κατά 5,92% προς Τρίτες Χώρες.

Ως προς την αξία, οι ελληνικές εξαγωγές οίνου παρουσιάζουν συνολική αύξηση κατά 10,53% (2015/66.676.880 € – 2016/73.700.095 ευρώ), ενώ κατά προορισμό παρατηρείται αύξηση αξίας εξαγωγών προς χώρες της ΕΕ κατά 12,55% (2015/46.715.805 ευρώ – 2016/52.579.445 ευρώ) και αύξηση αξίας εξαγωγών κατά 5,82% (2015/19.959.060 ευρώ – 2016/21.120.650 ευρώ) προς Τρίτες Χώρες. Το 2016 εμφανίζεται επίσης συνολικά αυξημένο σε αξία σε σχέση με το μέσο όρο της προηγούμενης 5ετίας κατά +16,19%, ενώ το ποσοστό κατά προορισμό ανέρχεται στο +13,69% προς χώρες της ΕΕ και στο +22,92% προς Τρίτες Χώρες, ποσοστά που καταδεικνύουν ότι κατά ένα μέρος εξάγονται διαχρονικά περισσότερο «ακριβοί» οίνοι.

Ελαφρά διαφοροποιημένη είναι η εικόνα εξαγωγών, ως προς τη μέση τιμή ανά λίτρο οίνου. Η μέση τιμή εξαγόμενου οίνου προς χώρες της ΕΕ μειώθηκε το 2016 κατά 5,45% (2015/2,08 ευρώ/lt – 2016/1,90 ευρώ/lt), ενώ αύξηση παρατηρείται ως προς τις μέσες τιμές εξαγωγής οίνων προς Τρίτες Χώρες κατά 2,81%.

Η σύγκριση των μέσων τιμών ανά λίτρο του 2016 σε σχέση με τον μέσο όρο 5ετίας είναι αποκαλυπτική αναφορικά με την αυξητική τάση ειδικά προς Τρίτες Χώρες, αφού η καταγραφόμενη αύξηση είναι της τάξης του 16,69%, ενώ η αντίστοιχη αύξηση προς χώρες της ΕΕ είναι της τάξης του 9,24%.

Ως προς τις χώρες ενδιαφέροντος για εξαγωγή ελληνικών οίνων παρατηρούνται τα εξής:

Η πρώτη εξαγωγική αγορά παραμένει η Γερμανική στην οποία παρατηρείται αύξηση των όγκων εξαγόμενων οίνων κατά 2,37% (2015/14.145.940 lt – 2016/14.481.694 lt), αύξηση αξίας εξαγόμενων οίνων σε αξία κατά 6,18% (2015/27.569.597 ευρώ – 2016/29.274.588 €), ενώ η μέση τιμή εξαγόμενου οίνου ανά λίτρο παρουσιάζει αύξηση κατά 3,72% (2015/1,95 €/lt – 2016/2,02 €/lt).

Ελαφρά αυξητική τάση αυτών των μεγεθών καταγράφεται και διαχρονικά αφού σε σύγκριση με τον μέσο όρο 5ετίας, το 2016 παρουσιάζει αύξηση κατά 1,53% σε όγκο, αύξηση 8,52% σε αξία και αύξηση 6,28% της εξαγόμενης τιμής μονάδος ανά λίτρο οίνου.

Δεύτερη εξαγωγική αγορά για το ελληνικό κρασί, αυτή των ΗΠΑ παρουσιάζει το 2016, μικρή αύξηση των μεγεθών της. Σε όγκο οι εξαγωγές παρουσίασαν αύξηση σε σχέση με το 2015, της τάξης του 0,28%, αύξηση σε αξία της τάξης του 3,45% (2015/10.503.071 ευρώ – 2016/10.865.766 ευρώ) και αύξηση του ανά λίτρο εξαγόμενου οίνου σε μέσες τιμές κατά 3,16% (2015/4,73 ευρώ/lt – 2016/4,88 ευρλω/lt). Ενδεικτική είναι και η διαχρονική τάση των μεγεθών στην αγορά των ΗΠΑ, που καταδεικνύεται από τη σύγκριση του μέσου όρου 5ετίας με το 2016, σύμφωνα με την οποία καταγράφεται αύξηση των εξαγόμενων όγκων κατά 8,72%, αύξηση της αξίας κατά 8,72% και αύξηση της μέσης εξαγόμενης τιμής οίνου ανά λίτρο, κατά 19,72%.

Στην τρίτη κατά σειρά εξαγωγική αγορά αυτή της Γαλλίας καταγράφονται σημαντικές αυξήσεις των στατιστικών μεγεθών. Ως προς τους εξαγόμενους όγκους ελληνικών κρασιών προς τη Γαλλία, παρατηρείται, αύξηση των εξαγόμενων όγκων το 2016 έναντι του 2015 κατά 92,54% (2015/2.025.067 lt – 2016/3.899.071 lt), αύξηση της αξίας κατά 85,72% (2015/3.185.411 € – 2016/5.915.917 €), μείωση όμως στην ανά λίτρο μέση τιμή εξαγόμενου οίνου κατά 3,54% (2015/1,57 €/lt – 2016/1,52 ευρώ/lt).

Η διαχρονική τάση (σύγκριση 2016 με μέσο όρο 5ετίας) δείχνει αύξηση των εξαγόμενων όγκων κατά 34,98%, αύξηση της εξαγόμενης αξίας κατά 35,40% μείωση όμως της εξαγόμενης τιμής ανά λίτρο οίνου κατά 0,71%.

Τέταρτη εξαγωγική αγορά κατατάσσεται η Κύπρος η οποία παρουσιάζει μεγάλους ρυθμούς ανάπτυξης εξαγωγών. Οι εξαγωγές κατ’ όγκο στην Κύπρο ενώ μειώθηκαν το 2016 έναντι του 2015 κατά 9,08% (2015/1.653.227 lt – 2016/1.503.160 lt), αυξήθηκαν σε αξία κατά 19,07% (2015/4.127.435 € – 2016/4.914.332 ευρώ) με αντίστοιχη αύξηση κατά 30,95% της μέσης τιμής ανά εξαγόμενο λίτρο οίνου (2015/2,5 €/lt – 2016/3,27 €/lt).

Διαχρονικά, σύμφωνα με την σύγκριση των στοιχείων του 2016 με τον μέσο όρο 5ετίας, τα μεγέθη κινούνται ικανοποιητικά αφού, καταγράφεται άνοδος των εξαγόμενων όγκων οίνου προς την Κύπρο κατά 39,61%, αύξηση της αξίας κατά 50,88% και αύξηση της μέσης τιμής ανά εξαγόμενο λίτρο οίνου κατά 4,28%.

Ανάλογα με των ΗΠΑ εξελίσσονται και τα στοιχεία εξαγωγών για την πέμπτη εξαγωγική αγορά των ελληνικών κρασιών, αυτήν του Καναδά.

Σχεδόν σταθερός καταγράφεται ο εξαγόμενος όγκος οίνων το 2016 σε σύγκριση με το 2015, αφού, καταγράφεται αύξηση της τάξης του 0,97% (2015/1.037.658 lt – 2016/1.041.714 lt), ενώ αύξηση της τάξης του 7,33% παρατηρείται σε αξία (2015/4.205.108 ευρώ – 2016/4.513.393 ευρώ) και αύξηση της τάξης του 6,3% καταγράφεται στην μέση τιμή ανά λίτρο εξαγόμενου οίνου (2015/4,05 ευρώ/lt – 2016/4,31 ευρώ/lt).

Η σύγκριση του μέσου όρου 5ετίας με το 2016, που δείχνει τη διαχρονική τάση των μεγεθών, καταγράφει αύξηση των εξαγόμενων όγκων κατά 9,96%, αύξηση της αξίας κατά 26,08% και αύξηση της μέσης τιμής ανά λίτρο  εξαγόμενου οίνου, κατά 14,90%.

Συμπερασματικά η επεξεργασία των στατιστικών μεγεθών δείχνει μια σχετική επιβράδυνση του αυξητικού ρυθμού που είχαν τα τελευταία χρόνια, οι εξαγωγές ελληνικών οίνων ειδικά προς Τρίτες Χώρες, ενώ περισσότερο ευνοϊκά τα μεγέθη εξελίσσονται προς τις χώρες της ΕΕ, γεγονός που πρέπει να ληφθεί υπ’ όψιν των Ελλήνων εξαγωγέων.

Ανά χώρα παρατηρείται η ίδια εικόνα, αφού ΗΠΑ και Καναδάς δείχνουν σημάδια επιβράδυνσης του ρυθμού αύξησης των εξαγωγών, ενώ αντίθετα στην Γερμανία, την Γαλλία και την Κύπρο, οι Έλληνες εξαγωγείς αύξησαν τις επιδόσεις τους.

Τέλος, το ποσοστό των ελληνικών εξαγωγών οίνου σε σύγκριση με τον συνολικό όγκο παραγωγής στην Ελλάδα αντιπροσωπεύει το 12,05% και περίπου το 20% της παραγωγής που παραλαμβάνουν τα οργανωμένα οινοποιεία.

Κατάγεται από την Οιχαλία Τρικάλων και βρίσκεται στη Γερμανία από τον Δεκέμβριο του 1988. Από τότε ασχολείται με τη γαστρονομία βιώνοντας  όλα τα στάδιά της. Από βοηθός κουζίνας, βοηθός μάγειρα, μάγειρας, μπάρμαν, βοηθός σερβιτόρου, σερβιτόρος, υπεύθυνος μαγαζιού και από το 1995 ανοίγει πλέον το πρώτο δικό του εστιατόριο.

Να σταθούμε λίγο στην εμπειρία της πρώτης εξαετίας σας, στη γνωριμία με το εστιατόριο. Ποιο ήταν αυτό που σας έκανε ιδιαίτερη εντύπωση και σας “κέρδισε” στη γαστρονομία; Επίσης, θα θέλαμε να μοιραστείτε μαζί μας κάποιες από τις καλές και ευχάριστες, αλλά και από τις δύσκολες στιγμές που έχει αυτός ο χώρος

Αυτό που μου άρεσε περισσότερο στη γαστρονομία είναι ότι έχει να κάνει με τη δημιουργία και την επικοινωνία. Στην αρχή μ' άρεσε να μαγειρεύω, όμως με την πάροδο του χρόνου δεν μου άρεσε και πολύ μέσα στην κουζίνα και ήθελα να είμαι προς τα έξω. Ήθελα να έχω επικοινωνία με τον κόσμο. Το άσχημο είναι ότι δεν έχεις προσωπικό χρόνο γιατί πρέπει να είσαι συνέχεια στο μαγαζί. Ειδικά όταν ξεκινάς είναι όλο δουλειά και τίποτα άλλο. Ο ελεύθερος χρόνος δεν υπάρχει στη ζωή σου και η διασκέδαση είναι μηδαμινή. Στερείσαι πολλά πράγματα, αλλά αυτό που κερδίζεις είναι τα χρήματα. Αν βάλεις κάποιο σκοπό και θέλεις να πάρεις ένα αυτοκίνητο ή να φτιάξεις ένα μαγαζί, μπορείς να τον πετύχεις γιατί μαζεύεις τα χρήματα επειδή δεν έχεις το χρόνο να τα χαλάσεις αλλού.

Ο Γερμανός πελάτης είναι δύσκολος; Πώς το βλέπετε εσείς;

Είναι δύσκολος πελάτης, αλλά αυτό συμβαίνει επειδή γνωρίζει αρκετά πράγματα. Ξέρει και από ελληνική κουζίνα και από ιταλική και γενικότερα. Επίσης η γερμανική γαστρονομία έχει εξελιχθεί πάρα πολύ την τελευταία 15ετία. Οι Γερμανοί θεωρούνται από τους καλύτερους επαγγελματίες, παρόλο που στο παρελθόν τα ελληνικά εστιατόρια ήταν top.

Έτσι όπως το λέτε, είναι σαν να έχει πέσει το επίπεδο των ελληνικών εστιατορίων...

Όχι. Το δικό μας επίπεδο δεν έχει πέσει, αλλά έχει ανέβει πολύ το επίπεδο των γερμανικών εστιατορίων. Αν θέλετε, εμείς έχουμε μείνει λίγο πιο πίσω σε σχέση με τους Γερμανούς. Παράλληλα ο ανταγωνισμός είναι πλέον και αυτός δυνατός

Δηλαδή εκεί που εστιάζουμε είναι ότι ο Γερμανός με τα ταξίδια και με την πάροδο του χρόνου έχει εμπειρία, έχει βελτιώσει τις γεύσεις του ως λαός και έχει μία μεγαλύτερη απαίτηση σε αυτό που του προσφέρεις. Και έρχομαι και στην ερώτηση... Προσφέρουμε στο Γερμανό την ελληνική γαστρονομία; Ο Γερμανός τουρίστας που θα κατέβει και θα φάει στην Ελλάδα θα έβρισκε κάτι αντίστοιχο στα ελληνικά εστιατόρια εδώ στη Γερμανία;

Δε θα βρει το αντίστοιχο. Γιατί σε γενικές γραμμές εδώ τα ελληνικά εστιατόρια ένα 80% είναι στυλ ψητοπωλείου. Τα περισσότερα δεν έχουν μαγειρευτά, γιατί για να φτιάξεις τέτοια φαγητά πρέπει να έχεις μεράκι και να γνωρίζεις το αντικείμενο.

Σας έχει τύχει να σας πει κάποιος Γερμανός ότι πήγα στην Ελλάδα και έφαγα το “χ” φαγητό και δεν το βρίσκω εδώ;

 

dimosΦυσικά και έχει τύχει. Ζητήσανε πιάτα κατσαρόλας, όπως αυτά που έφτιαχναν παλιά οι μητέρες μας. Και θα μιλήσω για το Μόναχο που ξέρω, ότι εδώ δεν έχουμε τέτοιο μαγαζί. Παλαιότερα υπήρχε ένα που δούλευε μόνο με φαγητά κατσαρόλας που πήγαινε ο πελάτης έβλεπε τις κατσαρόλες και έλεγε θέλω αυτό κι εκείνο. Αλλά αυτό γινόταν πριν από καμιά 15ετία σήμερα δεν υπάρχει αυτό. Έρχονται και ζητάνε μαγειρευτά αλλά δεν μπορούμε να τα κάνουμε. Εμείς μπορούμε να κάνουμε μέχρι λαδερά, από ‘κει και πέρα...

 

Σε ένα άλλο κομμάτι που θεωρώ ότι έχει αξία, γιατί η ελληνική γη βγάζει καλά προϊόντα τόσο στη γαστρονομία όσο και στο κρασί. Κατά πόσο δουλεύει ο Έλληνας εστιάτορας τα ελληνικά προϊόντα;

 

Είναι αλήθεια πως έχουμε πολύ καλά προϊόντα, αλλά για να τα προωθήσουμε πρέπει να τα ξέρουμε. Υπάρχουν προϊόντα που ούτε εμείς οι ίδιοι δεν τα γνωρίζουμε. Και πρέπει και οι τιμές να είναι προσιτές, για να μπορέσουμε να τα προωθήσουμε στον πελάτη. Δεν μπορούμε για παράδειγμα να πάρουμε προσούτο Ευρυτανίας που είναι ακριβό. Και πώς να το περάσουμε στο Γερμανό όταν δεν το ξέρουμε καλά – καλά ούτε κι εμείς. Και θα σας πω και κάτι άλλο. Είχε γίνει μία έκθεση πριν από καιρό με μαστίχα Χίου και με διάφορα τυριά από τη Νάξο και αλλού. Εμείς προσπαθήσαμε να κάνουμε κάποια πράγματα για παράδειγμα με τη μαστίχα, αλλά ο Γερμανός δεν ήξερε τι είναι η μαστίχα Χίου. Οπότε έπρεπε εμείς να τυπώσουμε ενημερωτικά φυλλάδια και να τον ενημερώσουμε.

Άρα χρειαζόσαστε μικρά δείγματα και την ιστορία του προϊόντος στα γερμανικά, ώστε οι παραγωγοί να σας δώσουν μία βοήθεια για την καλύτερη προώθησή τους. Γίνονται παρουσιάσεις γευσιγνωσίας; Υπάρχουν παραγωγοί που σας παρουσιάζουν τα προϊόντα τους και μαζί με ένα μάγειρα σας κάνουν κάποιες γευστικές προτάσεις;

Είναι μηδαμινές αυτού του είδους οι εκδηλώσεις. Κάποιος που θέλει να πουλήσει το κρασί του μπορεί να έρθει και να το προωθήσει, αλλά σε θέματα διατροφής, δεν το κάνουν. Χρειάζονται περισσότερες εκδηλώσεις και γαστρονομικές προτάσεις.

Σήμερα, μετά από τόσα χρόνια και με έναν πιο απαιτητικό Γερμανό πελάτη τι είναι αυτό που πρέπει να κοιτάξει ο κάθε γαστρονόμος ώστε να ξανακερδίσει το μερίδιο της αγοράς που του αναλογεί;

Καταρχήν, βασικός παράγοντας είναι η ποιότητα. Επίσης χρειαζόμαστε καινούριες ιδέες όπως διάφορα νέα ορεκτικά που μπορούμε και πρέπει να τα προωθήσουμε. Επίσης, χρειαζόμαστε εξειδικευμένο προσωπικό. Δεν γίνεται να δουλεύουμε με ανειδίκευτο μάγειρα για παράδειγμα. Καλό θα ήταν ακόμα και τον γύρο ή το σουβλάκι να το παρουσιάζουμε πιο όμορφα.

Οι επαγγελματίες γαστρονόμοι βρίσκεστε μεταξύ σας ώστε να συζητάτε τους προβληματισμούς, τις ανησυχίες, και τις δυνατότητες σας ώστε να κερδίσετε το “στοίχημα”;

Δεν γίνονται συγκεντρώσεις ώστε να συζητάμε και να ανταλλάσσουμε ιδέες και να κοιτάμε όλοι μαζί για το καλύτερο. Συνήθως ο ελληνισμός εδώ κοιτάει μόνο την πάρτη του!

Ποιο είναι το δικό σας όραμα;

Να συνεχίσω να κάνω αυτό που κάνω ήδη. Βασικό στοιχείο είναι η ποιότητα και προσπαθώ να δίνω στον κόσμο νέες ιδέες, νέα πιάτα με γνώμονα πάντα την ελληνική φιλοξενία.

Β.Β

Κλεάνθης (Ακης) Τελιορίδης

50 ετών, από το Πολυδένδρι του Δήμου Λαγκαδά. 30 χρόνια στη γαστρονομία, 30 χρόνια στο Αμβούργο στο μαγαζί «Κύπρος».

- Δώστε μας την εμπειρία σας από τα 30 αυτά χρόνια. Πώς ξεκίνησε η ελληνική γαστρονομία και πώς έχει αλλάξει μέχρι σήμερα; 

«Όταν ξεκίνησα στο Αμβούργο μου φάνηκε πάρα πολύ απλή. Τελείως λαϊκή. Εκείνη την εποχή και στην Ελλάδα υπήρχαν απλά πράγματα. «Περάστε, να φάτε και να πιείτε». Δεν είχε ιδιαιτερότητες στη Γερμανία. Ο Γερμανός αγάπησε την καλή μας διάθεση, το πολύ και καλό φαγητό και οι τιμές ήταν προσιτές. Τους άρεσε ο τρόπος ζωής μας. Στην αρχή ξεκίνησαν να έρχονται δειλά στα ελληνικά μαγαζιά, γιατί έγιναν  μετά τα ιταλικά και τα ισπανικά εστιατόρια. Αλλά αγαπήθηκε πάρα πολύ η ελληνική κουζίνα και η διάθεσή μας.

Νομίζω πως έχουμε μία από τις καλύτερες ευρωπαϊκές κουζίνες, όσο απλή κι αν είναι. Λιτή, αλλά με γεύσεις. Έχουμε πάρα πολύ καλό κρέας, πολύ καλά ψητά που αρέσουν στο Γερμανό. Τρώνε επίσης πολύ το κοκκινιστό κρέας με τα φασολάκια, τον μουσακά, το αρνίσιο μπούτι. Τους αρέσουν οι γεύσεις μας. Θα έλεγα πως οι τιμές μας είναι ανταγωνίσιμες πλέον με τις τιμές των εστιατορίων άλλων κρατών, αφού έχουν ανέβει τα κόστη και τα πάγια».

- Είπατε  πως αλλάζουμε και όσον αφορά τα φαγητά και όσον αφορά τις τιμές. Αλλάζουμε και ως προς τον τρόπο που παρουσιάζουμε τα πιάτα;

 

Ακης Τελιορίδης

Ακης Τελιορίδης

«Αυτό το έχουν κάνει πάρα πολλοί Έλληνες, και το προσπαθούμε και εμείς. Σε εμάς είναι κάπως δύσκολο αυτό γιατί έχουμε πάρα πολύ δουλειά. Και όμως επιμένουμε σκληρά στην παρουσίαση του πιάτου, πιο πολλές

 

γεύσεις, πιο πολλά ελληνικά θαλασσινά. Οι Γερμανοί έγιναν επιλεκτικοί, διαλέγουν το περιβάλλον του μαγαζιού να είναι πιο όμορφο. Παλιά, ήταν μόνο το φαγητό, να χορτάσουμε και να περάσουμε λίγο καλά. Τώρα είναι κάπως πιο ιδιαίτερο, να συνδυάσει φαγητό και ατμόσφαιρα. Μετρά πολύ και πρέπει να κινηθούμε προς τα εκεί, γιατί αυτό ζητούν οι νεαροί, 20-25 ετών. Παλιότερα, σπάνια έβλεπες ζευγάρια αυτής της ηλικίας να μπουν σε ελληνικό μαγαζί. Ενώ τώρα, έρχονται, βλέπουν το μαγαζί, επιλέγουν ελληνικά ορεκτικά που παλιότερα δεν τα ήξεραν και κάθονται αρκετές ώρες πίνοντας κρασί που επίσης παλιότερα δεν έπιναν. Η κουλτούρα του φαγητού έχει αλλάξει και στη Γερμανία».

 

- Το ελληνικό κρασί είναι μεγάλο εθνικό κεφάλαιο. Πιστεύετε ότι το δουλεύουμε σωστά, τουλάχιστον εδώ στη Γερμανία;

 

« Όχι. Είμαι σε μεγάλο ποσοστό πεπεισμένος ότι πάρα πολλοί Έλληνες εστιάτορες, κι εγώ ήμουν ένας από αυτούς, δε γνωρίζουμε τα κρασιά που παράγει η χώρα μας. Δεν ενδιαφερθήκαμε να τα γνωρίσουμε ή να μην έγινε και η σωστή παρουσίασή τους από την Ελλάδα. Απαιτείται να μάθουμε για τα κρασιά κι επιμένω πως τα δικά μας τα κρασιά είναι πρωτοπόρα. Πλέον, έμαθα ορισμένα πράγματα, πίνω και ο ίδιος κρασί. Τα προσφέρουμε στους Γερμανούς και λένε μόνο καλές κουβέντες.

 

Νομίζω πως γίνανε ορισμένες καλές προσπάθειες από Ελλάδα. Λόγω χρόνου, τότε δεν ασχολήθηκα. Το μετάνιωσα που δεν πήγα σε κάποιες παρουσιάσεις. Η γνώση είναι βασικός παράγοντας.

 

Πρέπει να υπάρχει βέβαια και ανταγωνιστική τιμή. Η Γερμανία είναι τεράστια αγορά και υπήρχε καιρός που ορισμένα κρασιά ήταν υπερεκτιμημένα. Η ελληνική κουζίνα είναι λαϊκή κουζίνα. Εγώ τα καλά κρασιά τα πουλάω επί δύο. Για τον εστιάτορα είναι λίγο. Να πάρω δηλαδή 15 ευρώ το μπουκάλι, να το δώσω 30. Άλλοι, λένε επί 3,5. Μια καλή πρόταση ενός καλού κρασιού είναι στα 25 ευρώ το μπουκάλι, ένα πιο καλό στα 30-32 ευρώ κι αν είναι κάτι το ιδιαίτερο μπορεί να πάει στα 40. Στο μέσο όρο η τιμή πρέπει να είναι στα 18-28 ευρώ. Και στο επίπεδο που είναι τα δικά μας τα μαγαζιά, οι τιμές είναι προσιτές για τους Γερμανούς. Στην καινούργια κάρτα που θα κάνω, θα έχω περισσότερα κρασιά 0,7 και σε ποτήρι, ώστε να προωθήσω το ελληνικό κρασί».

 

- Τι σας ρωτάνε οι Γερμανοί όταν τους

προσφέρετε  το ελληνικό κρασί;

 

«Την ποικιλία του σταφυλιού, τις περιοχές απ’ όπου προέρχεται, γιατί οι Γερμανοί ξέρουν καλά την Ελλάδα, ακόμη και το κτήμα όσο κι αν φαίνεται περίεργο. Ασφαλώς δεν μπορούμε να έχουμε όλα τα κρασιά, αλλά πρέπει να έχουμε μεγάλη κάβα. Απαιτείται να το πουλάμε και σε ποτήρι, γιατί το θέλουν».

 

- Η ελληνική γαστρονομία υποχωρεί, αφού έχουν μπει νέες κουζίνες. Τι θα πρέπει να κάνετε κι εσείς οι Έλληνες εστιάτορες από κοινού;

 

«Το κακό με μας τους Έλληνες είναι πως δεν υπάρχει ένας κοινός χώρος ώστε να ανταμώνουμε, να συζητάμε και να δούμε τι μπορούμε να κάνουμε. Θα έπρεπε να δούμε τα κοστολόγιά μας, τον τρόπο δουλειά μας, οι σεφ να μας προτείνουν νέα πιάτα με χαμηλά κοστολόγια, κι εκεί υστερούμε όλοι. Ο σεφ, δηλαδή, να βγάλει νέα πιάτα με ελληνικά προϊόντα, να μας τα παρουσιάσει. Θα ήταν δυνατό χαρτί, αν μπορούσαμε να δημιουργήσουμε έναν φορέα για τη φωνή του Έλληνα εστιάτορα. Θα έμπαινα ασυζητητί σε μια τέτοια προσπάθεια».

 

- Πιστοποίηση μαγαζιού, κάτι που το έχουν κάνει οι Ιταλοί, οι οποίοι  έχουν δημιουργήσει τον ανάλογο φορέα;

 

«Δεν το γνωρίζω, αλλά θα έπρεπε να γίνει κάτι τέτοιο. Πολλά ελληνικά μαγαζιά δεν είναι σε ελληνικά χέρια κι έχουν τα κακά τους χάλια. Τα λειτουργούν όπως θέλουν αυτοί, γιατί δεν είναι Έλληνες, δε γνωρίζουν τα προϊόντα μας, τα φαγητά μας κι έτσι ρίχνουν το επίπεδο το δικό μας. Ο φορέας όμως πρέπει να είναι ανεξάρτητος. Να ελέγχει τα προϊόντα, να μας δείξει ακόμη και την παρουσίαση των προϊόντων».

 

- Ένα κάλεσμα προς τους συναδέλφους σας για το τι πρέπει να κάνει η ελληνική κουζίνα για να βγει πιο δυνατή.

 

«Επιμένω ότι πρέπει να μπορέσουμε να φέρουμε καλούς Έλληνες σεφ για την ελληνική κουζίνα, όχι για γαλλική, ισπανική ή μοριακή κουζίνα. Να μας δώσουν γνώσεις γύρω από τα ελληνικά προϊόντα για να μπορέσουμε και σε συνδυασμό με το κοστολόγιο, να είμαστε ανταγωνιστικοί. Ποιοτικά καλύτεροι και με ανταγωνίσιμες τιμές. Λιτοί, όμορφοι, να προωθήσουμε τα κρασιά μας, που είναι πολύ κερδοφόρο προϊόν, για να περπατήσει στην αγορά η ελληνική κουζίνα, το ελληνικό κρασί και το ελληνικό προϊόν. Να σκεφτόμαστε ότι είμαστε και Έλληνες».               

                                                     Β.Β

 

Εχοντας κλείσει 29 χρόνια στην Γερμανία και με μεγάλη εμπειρία στη γαστρονομία και τα εστιατόρια, ο Συμεών Μπόρος με καταγωγή από την Θεσσαλία, έχει καταφέρει να δημιουργήσει μια ισχυρή βάση στο Μαγδεμβούργο.

Ο Ελληνας εστιάτορας αποφάσισε το 2011 να κάνει μια παράτολμη κίνηση. Το ελληνικό μαγαζί αποτέλεσε παρελθόν και τη θέση του πήρε ένα σύγχρονο εστιατόριο με μεσογειακά πιάτα, ποντάροντας στις καθαρές και ποιοτικές γεύσεις της καλής πρώτης ύλης. Αυτή του η απόφαση, τέσσερα χρόνια μετά, τον έχει δικαιώσει απόλυτα και μιλώντας στον «Europolitis» μεταφέρει την εμπειρία του.

- Κ.Μπόρο, βρίσκεστε σχεδόν 30 χρόνια στην Γερμανία. Ποια είναι η έως τώρα διαδρομή σας;
«Στην Γερμανία βρίσκομαι από το 1986. Εργάστηκα στο εστιατόριο που είχε ο πατέρας μου, που ήταν το κλασικό ελληνικό εστιατόριο. Στο Μαγδεμβούργο είμαι από το 1993, οπότε άνοιξα κι εγώ μια ανάλογη επιχείρηση. Η αλλαγή έγινε το 2011 οπότε και γίναμε εστιατόριο μεσογειακής κουζίνας, δηλαδή χωρίς γύρο, χωρίς σουβλάκια. Η πρώτη ύλη είναι πολύ ποιοτική με Ελληνα σεφ, δίνοντας βάση στην ποιότητα. Θέλουμε να δείξουμε πως δεν υπάρχει μόνο το κερασμένο ούζο και η φθηνή σαλάτα, αλλά και η ποιοτική κουζίνα. Τόσο εμείς όσο και οι πρόγονοί μας έδωσαν στους Γερμανούς μια λάθος εντύπωση για την ελληνική κουζίνα».

- Πόσο δύσκολο ήταν για το Μαγδεμβούργο να δεχθεί ότι ένας Ελληνας αλλάζει το μαγαζί του κάνοντας μια τέτοια μεγάλη στροφή;
«Ηταν τρομερά δύσκολο. Αρχικά, οι πελάτες αντέδρασαν. Περίμεναν πως ως Ελληνας θα έχω γύρο, σουβλάκια, ούζο, κεράσματα και φθηνές τιμές. Το μυστικό είναι η διάρκεια, η επιμονή, η υπομονή και να κρατήσεις τη γραμμή σου. Τη διάρκεια τη θέτω στα τρία με πέντε χρόνια, γιατί το Μαγδεμβούργο έχει να αντιμετωπίσει διάφορα ζητήματα, όπως είναι η ανεργία και η προκατάληψη για το τι πρέπει να έχει ένας Ελληνας στο μαγαζί του. Πλέον, έχει αντιστραφεί η στάση, ο κόσμος το δέχεται, μένει ευχαριστημένος και είναι διατεθειμένος να πληρώσει κάτι παραπάνω, γιατί η ποιότητα των υλικών και του φαγητού ανταποκρίνεται στα λεφτά που δίνει».

- Συμφωνείτε πως υπάρχει μια υποχώρηση της τάσης που ξέραμε για το κλασικό ελληνικό εστιατόριο;
«Ναι, είναι πραγματικότητα. Για την πόλη μας, τα χαμηλού βιοτικού επιπέδου στρώματα πηγαίνουν στο ελληνικό εστιατόριο, αλλά οι υπόλοιποι πελάτες που μπορούν να δώσουν κάτι παραπάνω για το φαγητό πάνε σε άλλου είδους κουζίνες. Αποφεύγουν τις μεγάλες ποσότητες και αυτό ήταν το έναυσμα ώστε να κάνω την αλλαγή. Ακουγα παράπονα ότι έφαγαν πολύ… Το σκέφτηκα και κατέληξα πως είχαν δίκιο. Δεν τους ενδιαφέρει η ποσότητα τα ‘βουνά’ που σερβίραμε, αλλά η ποιότητα με την κατάλληλη ποσότητα».

- Περιγράψτε μας πολύ καλή στιγμή και μια πολύ δύσκολη στην πορεία σας στη γαστρονομία;
«Πρόσφατα, αναδειχθήκαμε για τρίτη φορά καλύτερο μαγαζί της περιοχής και βλέπω την αναγνώριση που έχουμε από τους πελάτες. Αυτή η επιβεβαίωση δεν είναι μόνο στα χαρτιά. Οσο για τα δυσάρεστα, είναι η νοοτροπία του πελάτη απέναντι στον Ελληνα εστιάτορα που τον βλέπει υποτιμητικά. Που θεωρεί πως με λίγα λεφτά θα φάει πολύ, δε θα συμπεριφερθεί σωστά, θα του κεράσεις ούζο. Είναι μια μόνιμη κατάσταση που ως Ελληνα και ως επιχειρηματία με στεναχωρεί αφάνταστα. Κι αυτός ήταν ένας πολύ σημαντικός λόγος που με έκανε να στραφώ σε διαφορετική κουζίνα».

- Για ένα σύγχρονο εστιατόριο, πόσο απαραίτητο είναι να έχει εκπαιδευμένο και καταρτισμένο προσωπικό;
«Το θέμα του σέρβις είναι πολύ σημαντικό και σοβαρό για μια επιχείρηση. Πρέπει να είναι εξιδεικευμένο το προσωπικό, να γνωρίζει το μενού, τα συστατικά των πιάτων, πως φτιάχνονται ώστε να βοηθήσει τον πελάτη στην επιλογή του. Παράλληλα, πρέπει να είναι ειλικρινής στα λόγια και τη συμπεριφορά του. Το ‘φίλε μου, φίλε μου…’ πρέπει να σταματήσει. Είναι υποκρισία. Σέρβις σημαίνει να δουλεύεις με κέφι και ο πελάτης το καταλαβαίνει».

- Χρειαζόμαστε ανθρώπους που να έχουν σπουδάσει τις γεύσεις και για την κουζίνα;
«Το προσωπικό της κουζίνας είναι μια μεγάλη πληγή. Εμείς που είμαστε στην Γερμανία δεν έχουν τις βάσεις, αλλά έχουμε αντιγράψει ό,τι έχουμε δει από άλλους και δυστυχώς τα άτομα που μπορούν να έρθουν στην Γερμανία δεν έρχονται είτε γιατί μπλέκουν με επιτήδειους είτε γιατί μπερδεύουν την κουζίνα που ξέρουν με την γερμανική κουζίνα. Ή ακόμη εμείς οι εστιάτορες έχουμε πέσει θύματα μαγείρων που δεν είναι μάγειρες. Ατομα που έχουν γνώσεις γαστρονομίας θα ήταν πολύ χρήσιμα, ώστε να βγάλουμε ωραίες γεύσεις και να ξεχωρίζουμε από τους Ιταλούς και τους Κινέζους».

- Πιστεύετε πως αν οι Ελληνες παραγωγοί προσέξουν την προώθηση των ελληνικών προϊόντων μπορούν να βοηθήσουν τον Ελληνα εστιάτορα και την κουζίνα;
«Βέβαια. Χωρίς να είμαι ο ειδικός, το μεγάλο πρόβλημα είναι ότι δεν υπάρχει διάρκεια, δεν υπάρχει το σωστό μάρκετινγκ, όπως κάνουν οι Ιταλοί. Εχουμε πάρα πολύ καλά προϊόντα που αν εμείς οι εστιάτορες τα δείχναμε στους πελάτες θα ήταν υπέρ μας. Παραδείγματος χάρη το μανούρι, μπορείς να το σερβίρεις αντί της μοτσαρέλας, που πιστεύω πως έχει καλύτερη γεύση. Το ελληνικό κρασί είναι επίσης πολύ καλό. Είναι θέμα τιμής από τον παραγωγό στον εστιάτορα και μάρκετινγκ. Πρέπει να γίνουν πιο γνωστά ώστε να ‘ψήσεις’ τον πελάτη πως το δικό μας είναι καλύτερο από το αντίστοιχο προϊόν άλλης χώρας».

- Λόγω των συνθηκών και της ατμόσφαιρας που υπάρχει σε πολιτικό επίπεδο, έχουν υπάρξει πελάτες σας που να έχουν αντιδράσει σε σχέση με ό,τι συμβαίνει στην Ελλάδα;
«Όχι, δεν έγινε κάτι αρνητικό. Υπάρχουν πειράγματα όπως ότι οι Ελληνες είναι τεμπέληδες και ότι στέλνουμε λεφτά για να ζήσουν στην Ελλάδα. Αλλά όχι, κάτι σοβαρό όχι, ποτέ».

- Θα βοηθούσε τον κλάδο να δημιουργηθεί ένας φορέας Ελλήνων εστιατόρων που να ενημερώνουν για τις εξελίξεις αλλά και να είναι ένα είδους συνδικαλιστικό όργανο;
«Ημουν από τους πρώτους που πρότεινα να γίνει εδώ στην πόλη μας μια κοινότητα, αλλά δυστυχώς δεν έχει προχωρήσει κάτι τέτοιο. Δυστυχώς, εμείς οι Ελληνες δυσκολευόμαστε να οργανωθούμε ή να συνδικαλιστούμε. Είμαι υπέρ μιας τέτοιας κίνησης. Μπορούμε να κάνουμε πολλά περισσότερα πράγματα, όπως το να διαφημιστούμε σε τηλεοράσεις και εφημερίδες. Είμαστε 20.000 μαγαζιά, αν βάζαμε από 100 ευρώ συγκεντρώνεται ένα πολύ σοβαρό ποσό ώστε να διαφημιστείς παντού. Αλλά δε μας χαρακτηρίζει η ομαδικότητα και το καλό των γύρω μας, το συνολικό καλό. Ο ένας κοιτά να βγάλει το μάτι του διπλανού».

- Θα θέλατε, κλείνοντας, να στείλετε ένα μήνυμα στους συναδέλφους σου;
«Για να φτάσω στο σημείο που είμαι σήμερα, πέρασα μεγάλες δυσκολίες. Αλλά έχω τρομερή θέληση και πείσμα, ακολούθησα πιστά τη γραμμή και τον στόχο που έθεσα. Μακριά από το κέρασμα, ούτε ούζα ούτε τζατζίκια, ούτε σαλάτες. Πρέπει να καταλάβουμε πως δεν μπορούμε να δουλεύουμε 15 ώρες την ημέρα. Να προσπαθήσουμε να δώσουμε ποιότητα στον πελάτη, να πιστέψουμε στους εαυτούς μας. Γραικός δεν είναι ο δούλος, αλλά ο Ελληνας, ένας λαός περήφανος και δυστυχώς η έννοιά του έχει αλλάξει σήμερα».

Τα εστιατόρια τύπου Imbiss αποτελούν ένα μεγάλο μέρος της γαστρονομίας στην Γερμανία και οι Ελληνες των τελευταίων δεκαετιών ανέπτυξαν σημαντική δραστηριότητα στον τομέα αυτό.

Υπάρχει όμως ένα μαγαζί στο Μούνχαϊμ που αλλάζει τον τρόπο λειτουργίας ενός Imbiss. Το Gyros-Salon της Βάνας Βαδάση και του Γιώργου Ταβουλάρη αποτελεί ανατρέπει την πεπατημένη ετών. Το γρήγορο φαγητό δεν είναι πλέον του ποδαριού ούτε της μέτριας ποιότητας, αλλά με καθημερινά φρέσκα προϊόντα, με διαφορετικά πιάτα κάθε μέρα και με προσωπική σχέση με τους πελάτες που έφερε μέχρι και ρεζερβέ. Οι δύο ιδιοκτήτες μιλούν στον Europolitis για τη ιδέα αυτή…

Βάνα Βαδάση: Σα να τρως στο σπίτι σου

- Βάνα, τι είναι αυτό που σου αρέσει στον κλάδο της γαστρονομίας;
«Είναι η επαφή με τον κόσμο, που μπορώ να του δώσω κάτι όμορφο, που μπορώ να του γλυκάνω την καθημερινότητα με το φαγητό και το κρασί. Μου αρέσει η όλη διαδικασία του φαγητού. Όπως το πρωί που θα πάμε για ψώνια, με τα φρέσκα κρέατα και ψάρια».

- Σε τι διαφέρει το δικό σας μαγαζί από άλλα του ίδιου είδους;
«Δίνουμε πολύ χρόνο ώστε να διαλέξουμε τα προϊόντα μας. Θέλουμε να είναι φρέσκα και να δίνουμε το καλύτερο στον πελάτη. Αυτό είναι και το κυριότερο σε αυτή τη δουλειά. Θέλουμε κάθε πιάτο μας να είναι όμορφα στημένο, παρότι είμαστε ibiss που σημαίνει πως πρέπει να φεύγουν γρήγορα. Οσοι έρχονται στο μαγαζί παίρνουν λίγη από τη διάθεσή μας, τους μεταφέρουμε χαρά και το χαίρονται. Παρά την καθημερινή κούραση, έχουμε επαφή με τον πελάτη».

- Γιατί πρέπει ένα πιάτο εκτός από νόστιμο να είναι και όμορφο;
«Για τον πολύ απλό λόγο πως όπως πηγαίνω κι εγώ για φαγητό έξω θέλω να μου προσφέρουν κάτι ανάλογο, ένα ωραίο περιποιημένο πιάτο με γεύση. Οπως το σπιτικό φαγητό. Εχουμε δει πολλά μαγαζιά με άδεια πιάτα, που έχουν ένα κομμάτι κρέας και θα σου λένε φα’το. Ανοίγουν την κατάψυξη και το δίνουν στον πελάτη. Αυτό δε θα το έκανα ποτέ. Κάτι που δε θέλω να έχω πάνω στο πιάτο μου, δε θα το προσφέρω κι εγώ».

- Πως σας ήρθε η ιδέα για έναν γρήγορο κατάλογο με καθημερινές προτάσεις;
«Στο σπίτι δεν τρώμε τα ίδια κάθε μέρα. Θέλουμε τις αλλαγές. Μαγειρεύουμε κάθε μέρα κάτι διαφορετικό ώστε να το ευχαριστηθεί ο πελάτης».

- Πως έχετε καταφέρει σε Imbiss να έχετε ρεζερβέ;
«Αυτή είναι η ζήτηση, αποτέλεσμα της δουλειάς που κάναμε. Οι πελάτες δοκιμάζουν και ξανάρχονται. Οι θέσεις είναι λίγες κι έτσι προέκυψαν και τα ρεζερβέ».

- Τι θα πρότεινες στους καταστηματάρχες ώστε να έχουν επιτυχία στα μαγαζιά τους;
«Κάθε πρωί να πηγαίνουν στην αγορά και να παίρνουν φρέσκα προϊόντα, κάθε μέρα να κάνουν προετοιμασία και να προσπαθούν να παίρνουν τόση ποσότητα ώστε να μη μένει στο ψυγείο».

Γιώργος Ταβουλάρης: Με ατμόσφαιρα οικογενειακή

- Εχεις μεγάλη εμπειρία (24 χρόνια) στον χώρο. Τι ήταν αυτό που δε σου άρεσε και αποφάσισες να αλλάξεις;
«Καταρχάς, αυτή η δουλειά μου αρέσει πάρα πολύ. Έχω αγάπη και μεράκι. Στα μαγαζιά που δούλεψα παλιότερα, έβλεπα πως οι πελάτες έρχονταν μια φορά και μετά δεν ξαναέρχονταν. Όταν αποφάσισα να ανοίξω τη δική μου επιχείρηση, είπα πως δε θα έχω φαγητό από κονσέρβες. Όλα θα είναι φρέσκα. Τα μαγαζιά ίδιους ύφους με το προσέφεραν την ίδια γεύση. Εμείς θέλαμε να δώσουμε κάτι διαφορετικό. Τα ελληνικά ψητά μοιάζουν στα μαγαζιά, έχουν ίδιο πάχος, ίδιο μέγεθος. Εγώ ήθελα να δώσω κάτι πιο ελληνικό, να έχει πιο ελληνική γεύση και εικόνα με φρέσκα λαχανικά. Είμαστε παρόντες για το μαγαζί από τα ψώνια μέχρι αργά το βράδυ».

- Είσαι άνθρωπος που βρίσκεσαι κοντά στον πελάτη, ακόμη κι όταν έχεις πολλή δουλειά. Τι σου δίνει την ώθηση αυτή;
«Είναι τόσο η δική μου προσωπικότητα, όσο το να ευχαριστήσω τον πελάτη. Θέλουμε να δείξουμε και να πουλήσουμε τα ελληνικά προϊόντα, όπως το ελληνικό κρασί. Εχω ανοικτά μπουκάλια και ο πελάτης μπορεί να δοκιμάσει ελεύθερα. Η ατμόσφαιρα είναι οικογενειακή».

- Πως αποφάσισες το διήμερο ρεπό στο μαγαζί σου;
«Πέντε ημέρες είναι αρκετές για να δουλεύει ένας άνθρωπος. Χρειάζεται και προσωπική ζωή. Μένεις στάσιμος αν δουλεύεις συνέχεια και αυτό περνά και στον πελάτη».

- Ψάρι σε Imbiss δεν το συναντούμε.
«Τα Imbiss έχουν εξελιχθεί και δεν είναι αυτά που γνωρίζαμε πριν χρόνια. Από τη στιγμή που υπάρχει καρέκλα και πιάτο χρειάζεται να ανεβάσεις ποιότητα και να προσθέσεις και άλλα πράγματα. Είναι μια μικρή ταβέρνα».

- Πιστεύεις πως αν ο κάθε γαστρονόμος προσφέρει τη δική του σκέψη και διάθεση, όπως όταν τρώει σπίτι του, θα είχε πλεονέκτημα;
«Βέβαια. Ο Ελληνας φημίζεται για την φιλοξενία του και όταν ο Γερμανός από τον Ελληνα περιμένει το κάτι παραπάνω σε σχέση με έναν Ιταλό, που το μόνο που του δίνει είναι μια ειδική γεύση. Στον Ελληνα έρχεται για το καλό φαγητό και την οικογενειακή ατμόσφαιρα. Με τους περισσότερους πελάτες έχω φιλικές σχέσεις».

- Παίζει ρόλο η καλή συνεργασία με τον έμπορο έτσι ώστε να σου προσφέρει ποιοτικό προϊόν;
«Ναι, ισχύει αυτό. Όμως υπάρχει ένα μειονέκτημα για τα ελληνικά προϊόντα. Κάθε φορά έχουν άλλη γεύση, όπως π.χ. το τυρί. Οι ίδιες εταιρίες σου δίνουν άλλη γεύση και δε μας βοηθάει καθόλου για να πουλήσουμε κάποιο πιάτο. Με μια συγκεκριμένη εταιρία που επικοινώνησα μου είπαν πως έχει να κάνει με τον έμπορο και την ποιότητα που θέλει αυτός να εμπορεύεται. Η τιμή, όμως, είναι ίδια παρά την χειρότερη ποιότητα».

- Τι συμβουλή θα έδινες στους Ελληνες συναδέλφους σου;
«Τη δουλειά να μην την κάνουν μόνο για τα λεφτά. Να την κάνουν και με αγάπη, για να έρχονται οι πελάτες ξανά και ξανά».

Στο κοσμοπολίτικο και πολυπολιτισμικό Βερολίνο δύο αδέλφια, ο Νίκος και ο Σαράντης Θεοδώρου με καταγωγή από το Νεοχώρι Σερρών, έχουν μπολιάσει την ελληνική παράδοση με τη σύγχρονη κουζίνα και τις επιθυμίες των πελατών τους.

Το εστιατόριο «τα δύο αδέλφια» διαθέτει ό,τι θα ήθελε ο κάθε επισκέπτης του, που μπορεί να ξεκινήσει από καλό φαγητό και καταλήγοντας σε ένα δροσιστικό κοκτέιλ. Το ανήσυχο πνεύμα, έκανε τον Νίκο Θεοδώρου να ξεκινήσει παράλληλα δύο ακόμη επιχειρήσεις, ενώ το μαγαζί τους έγινε γνωστό και το λουκάνικο που οι ίδιοι φτιάχνουν με ολόφρεσκα υλικά.
Ο Νίκος Θεοδώρου μιλά στον «Europolitis» για την πορεία του στον χώρο και μας εξηγεί τι πρέπει να κάνουν οι συνάδελφοί του από κοινού ώστε να έχουν ακόμη καλύτερα αποτελέσματα, δηλαδή περισσότερη πελατεία.

- Καταρχάς, Νίκο, κατάγεστε από τις Σέρρες. Ποια ήταν η διαδρομή σου;
«Το χωριό μας, το Νεοχώρι, βρίσκεται κοντά στην Ηράκλεια Σερρών, δίπλα στη λίμνη Κερκίνη. Η περιοχή μας δεν είναι ιδιαίτερα πλούσια, έχουμε όμως παραδοσιακά προϊόντα, όπως τα λουκάνικα, που το φτιάχνουμε εμείς οι ίδιοι και τα προωθούμε στο εστιατόριό μας.
Μεγάλωσα μέσα σε ταβέρνα, ο πατέρας μου ήταν εστιάτορας και είχε ανοίξει μια από τις πρώτες ταβέρνες στο χωριό, αφού γύρισε στην Γερμανία, κι εκεί πήρα τη… μαγιά, απέκτησα εμπειρία. Μετά το σχολείο έφυγα για την Γερμανία όπου παρακολούθησα σχολή γαστρονομίας. Το 1986, λοιπόν, δούλεψα σε μια ταβέρνα, τέσσερα χρόνια μετά επέστρεψα στην Ελλάδα για την στρατιωτική θητεία και όταν γύρισα ανέλαβα το εστιατόριο αυτό, τον Αύγουστο του 1991».

- Ποιες ήταν ακριβώς οι σπουδές σου στην γαστρονομία;
«Εκανα μαθήματα σε κεντρικό ξενοδοχείο της πόλης, και αφού τελείωσα θεώρησα καλό να κάνω την δική μου δουλειά. Θεωρώ πως πέτυχα γιατί δίπλα στο εστιατόριό μου δημιούργησα άλλες δύο επιχειρήσεις».

- Ποια είναι η ταυτότητα του εστιατορίου; Εχετε πλουραλισμό σε πιάτα και ποτά καθώς προσφέρετε και κοκτέιλ.
«Πουλάμε ό,τι πουλάει. Από τη στιγμή που ο κόσμος το ζητάει, το βάζουμε στην γκάμα μας. Δε διαθέτουμε μόνο ρετσίνα, γιατί είμαστε Ελληνες, ή μόνο σουβλάκια, αφού μπορούμε να δώσουμε φρέσκα ψάρια. Θεωρήσαμε ότι είναι καλό να έχουμε στον κατάλογό μας ό,τι… περπατάει».

- Γίνεται κάτι ανάλογο αναφορικά με τον πλουραλισμό στους καταλόγους στα εστιατόρια άλλων εθνικοτήτων εδώ στο Βερολίνο;
«Βεβαίως. Στα ισπανικά, στα ινδικά, στα μεξικάνικα βρίσκεις κοκτέιλ. Ο κόσμος το ζητάει. Ξεκινήσαμε στην αρχή με 10 κοκτέιλ και τώρα προσφέρουμε 50, γιατί εκτός των άλλων υπάρχουν πολλοί τουρίστες οι οποίοι τις βραδινές ώρες βγαίνουν έξω και θέλουν κοκτέιλ μετά το φαγητό τους».

- Θα μπορούσατε να προσφέρετε κοκτέιλ που να βασίζονται σε ελληνικά προϊόντα, όπως την μαστίχα ή το τσίπουρο;
«Το έχουμε δοκιμάσει. Είχαμε βγάλει κοκτέιλ με ούζο το οποίο πήγε καλά. Το ίδιο και με κονιάκ».

- Φτιάχνεις εσύ ο ίδιος τα λουκάνικα του τόπου σου τα οποία τα προωθείς στο μαγαζί. Τι ήταν αυτό που σε ώθησε να προχωρήσεις στην κίνηση αυτή;
«Η αγάπη για τον τόπο μου είναι ο πρώτος λόγος. Είναι ένα παραδοσιακό προϊόν το οποίο αποτελείται από καθαρό κρέας και καρυκεύματα χωρίς συντηρητικά. Είναι πάντα φρέσκο, γιατί το φτιάχνουμε μόνοι μας και ο κόσμος το ζητά και το ξαναζητά. Το βγάλαμε στην χονδρική σε αεροστεγείς συσκευασίες και πωλούνται σε σούπερ μάρκετ».

- Ωστόσο, δεν έμεινες σε αυτά, αλλά δημιούργησες άλλη μια επιχείρηση με καρυκεύματα και μπαχαρικά.
«Την εταιρία την ξεκίνησα το 1996 γνωρίζοντας την αδυναμία του εστιάτορα να εργαστεί πάνω στον τομέα του πιο επαγγελματικά. Βασιστήκαμε πάνω σε μία άλλη εταιρία του Αμβούργου που ζητούσε υπερβολικά ποσά για καρυκεύματα και μείγματα μπαχαρικών. Έχοντας γνώσεις πάνω στο θέμα και έχοντας πελάτη που είχε εργοστάσιο, συνεργαστήκαμε φτιάχνοντας μείγματα μπαχαρικών, μαρινάδες και σος για σαλάτες, προσφέροντας σταθερή ποιότητα και μικρότερο κόστος. Προσαρμοζόμαστε στις σύγχρονες απαιτήσεις των εστιατορίων. Και το πόσο αρέσουν στον κόσμο φαίνεται στο αποτέλεσμα και τη ζήτηση στα εστιατόρια που προμηθεύουμε. Στα καρυκεύματα αυτά έχουμε ελληνικά μπαχαρικά, όπως δυόσμο, ρίγανη, που τα παίρνουμε από Κομοτηνή και Ξάνθη».

- Ακριβώς δίπλα έχεις άλλο ένα μαγαζί, πολύ ιδιαίτερο, πουλώντας μόνο ελληνικά προϊόντα.
«Το μαγαζί αυτό είναι πολύ σπουδαίο για μένα. Βαδίζουμε στον έκτο χρόνο και μέρα με την ημέρα πηγαίνουμε όλο και καλύτερα. Το δημιούργησα γιατί αγαπάω την Ελλάδα, τα ελληνικά προϊόντα και θέλω τόσο ο Ελληνας όσο και ο Γερμανός να τα δοκιμάζουν και να τα προτιμούν. Εκεί υπάρχει μόνο Ελλάδα, με ούζο, κονιάκ, κρασιά, αλλαντικά, τυριά, κασέρια. Πολλή μεγάλη ποικιλία. Ένα μικρό σούπερ μάρκετ. Υπάρχει μεγάλη ανταπόκριση».

- Πώς είναι η πορεία του ελληνικού κρασιού τα τελευταία χρόνια, καθώς βλέπουμε πως ξεφεύγουμε από την κλασική ρετσίνα;
«Πηγαίνει πολύ καλά και το επιβεβαιώνω και από το σούπερ μάρκετ. Είναι πολύ καλά και ποιοτικά σε σχέση με τα ισπανικά και τα ιταλικά. Οι τιμές τους είναι λίγο πιο υψηλές, αλλά αυτό οφείλεται στο ότι η αγορά είναι πολύ ανταγωνιστική. Τα δικά μας κρασιά έχουν μέλλον, προσωπικά τα προωθώ και θα συνεχίσω να το κάνω».

- Τι θα ζήταγες από τους παραγωγούς οίνου ώστε να σας βοηθήσουν στο έργο σας;
«Θα ήταν καλό να τα παρουσιάσουν περισσότερο, να τα διαφημίσουν και να ενισχυθούν οι συνεταιρισμοί εκείνοι που ασχολούνται με τις εξαγωγές».

- Στην Γερμανία υπάρχουν χιλιάδες ελληνικά εστιατόρια, που είναι σαν μικροί πρεσβευτές. Θα έπρεπε να υπάρχει ένας φορέας που θα σας ενώνει έτσι ώστε εσείς οι ίδιοι οι εστιάτορες να καταθέτετε ιδέες και προβληματισμούς για να πάει καλύτερα η ελληνική γαστρονομία; Είναι εφικτό;
«Θα βοηθούσε σίγουρα, αλλά θεωρώ δύσκολο να φέρουμε όλους αυτούς τους ανθρώπους κάτω από μία στέγη και να υπάρξει μια τέτοια συνεργασία με έναν κοινό σκοπό. Θα ήταν ωραίο, αλλά είναι ίσως ακατόρθωτο. Ο καθένας έχει τα προσωπικά του ζητήματα και δε νομίζω ότι θα μπει σε μια τέτοια διαδικασία να μιλά με άλλους για τα προβλήματά του».

- Είναι πρόβλημα ότι ο Ελληνας εστιάτορας δεν βρίσκει εξειδικευμένο προσωπικό; Θα μπορούσε να δημιουργηθεί από κοινού ένας χώρος εκπαίδευσης νέων στελεχών;
«Σίγουρα είναι πρόβλημα. Θα ήταν μια ωραία κίνηση αυτή. Αλλά οι εστιάτορες θα πληρώσουν όπως αρμόζει ένα ειδικευμένο άτομο, περισσότερο δηλαδή από ένα ανειδίκευτο, ή θα στραφούν σε κάποιον χωρίς γνώσεις δίνοντάς του λιγότερα; Μακροπρόθεσμα, επιλέγοντας μη εξειδικευμένα άτομα για την δουλειά του, θα είναι ζημιογόνο. Κερδοφόρο θα είναι για την τσέπη του επιχειρηματία μόνο στην αρχή. Κάποιος που ξέρει τη δουλειά θα κερδίσει την πελάτη και θα γίνονται λιγότερα λάθη, που προκαλούν ζημιά».

- Αν σου έδινε την ευκαιρία ένας φορέας, δίνοντας ένα λογικό ποσό, να τρέξει μια κοινή διαφημιστική καμπάνια, θα σ’ενδιέφερε;
«Βεβαίως. Δεν πρέπει να πάψουμε να ενδιαφερόμαστε για το καλύτερο, δεν πρέπει να εφησυχάζουμε, γιατί ο ανταγωνισμός δεν κοιμάται ποτέ και στο τέλος δεν πρέπει να χάσουμε το παιχνίδι».

- Υποχωρεί η ελληνική κουζίνα σε σχέση με τα άλλα εστιατόρια;
«Όχι, ειδικά στο Βερολίνο έχουν αυξηθεί τα ελληνικά εστιατόρια. Κάποια βέβαια δεν δουλεύουν πολύ καλά, άλλα πάλι πάνε εξαιρετικά. Σε γενικές γραμμές ο Γερμανός τα προτιμά».

- Κλείνοντας, τι μήνυμα θα έστελνες στους συναδέλφους σου για το μέλλον;
«Αν καταφέρουμε, κάποια στιγμή, να δημιουργήσουμε έναν κοινό φορέα θα ήταν μια καλή εξέλιξη, ώστε να μπορεί να εξειδικευτεί το προσωπικό, να εκπαιδευτεί, έστω μέσω σεμιναρίων».

Από μικρό παιδί ο Βασίλης Σταμούλης βρίσκεται στις κουζίνες και γνωρίζει από… την καλή και την ανάποδη τη γαστρονομία. Εχοντας ρίζες από το Νεοχώρι Τρικάλων, ο 39χρονος επιχειρηματίας είναι ιδιοκτήτης του Εστιατορίου «Ηλιος» στο Μόναχο συνεχίζοντας την οικογενειακή παράδοση.


Μιλώντας στον Europolitis, ο Βασίλης Σταμούλης καταθέτει τις απόψεις του για την ελληνική κουζίνα στην Γερμανία, αναλύει την ιδιοσυγκρασία των Γερμανών γύρω από το ελληνικό φαγητό και ζητά μεγαλύτερο επαγγελματισμό από τους εστιάτορες.

- Ασχολείσαι 20 χρόνια με την ελληνική γαστρονομία. Πως βλέπει πως έχει εξελιχθεί στο πέρασμα των χρόνων;
«Δεν έχω δει μεγάλες αλλαγές. Οι Γερμανοί αγαπούν την ελληνική κουζίνα, αγαπάνε την Ελλάδα και κάθε Ελληνας που ανοίγει εστιατόριο είναι καλοδεχούμενος. Θα του δώσει δύο-τρεις ευκαιρίες επισκεπτόμενος το μαγαζί. Και επιμένει στο φαγητό που έτρωγε και παλιότερα, το γύρο, το σουβλάκι. Υπάρχουν πελάτες που θα δώσουν 50 ευρώ για κρασί αλλά θέλουν να φάνε τον γύρο, τις τηγανητές πατάτες και το τζατζίκι. Αυτή τη γεύση που τη θεωρούν ελληνική. Εκεί που υπάρχει μια διαφοροποίηση είναι το φρέσκο ψάρι που δεν υπήρχε πριν από 20-30 χρόνια. Από εκεί και πέρα θα εμπιστευτεί τον εστιάτορα με τον οποίο έχει αναπτύξει προσωπική επαφή. Βασικός κανόνας όμως είναι η καλή πρώτη ύλη, η ποιότητα και βέβαια η φιλοξενία. Ο Γερμανός είναι ανοικτός ως πελάτης».

- Ποιες είναι οι άσχημες στιγμές που μπορεί να βιώσει ένα εστιάτορας;
«Είναι σαφώς η κούραση και η καθημερινότητα».

- Πως μπορεί το ελληνικό εστιατόριο να πουλήσει το ελληνικό κρασί;
«Πρέπει να υπάρχει η δοκιμή. Ανοίγεις και το προσφέρεις σε ποτήρι. Παίζει μεγάλο ρόλο η εμπιστοσύνη. Οι Ιταλοί έδιναν κρασί πριν από 30 χρόνια και πλέον τα πουλάνε 40 ευρώ. Εμείς που ξεκινήσαμε τώρα, πρέπει να το δουλέψουμε πολύ ώστε να δώσουμε ένα με 28 ευρώ. Πρέπει να το παρουσιάσουμε όμορφα και βέβαια να είναι ωραίο το κρασί. Σημαντικό είναι να μάθει ο Γερμανός λεπτομέρειες για το ελληνικό κρασί, τις ποικιλίες. Αυτά πρέπει να τα ξέρει ο ίδιος ο γαστρονόμος».

- Θεωρείς τις τιμές των κρασιών ανταγωνιστικές;
«Τα τελευταία χρόνια είναι πολύ καλές σε σχέση με κρασιά άλλων χωρών. Είμαστε σε πολύ καλό δρόμο γιατί οι παραγωγοί έχουν καταλάβει τι χρειάζεται ο Γερμανός και ο γαστρονόμος».

- Τα ελληνικά προϊόντα είναι ανταγωνιστικά στην αγορά;
«Τα προϊόντα που προέρχονται από την Ελλάδα είναι πολύ ποιοτικά. Αυτό που χρειάζεται βελτίωση είναι η προώθηση, πιο πολύ να τα διαφημίσουμε εμείς οι γαστρονόμοι. Έχουμε φανταστικά τυριά, κρασιά και λάδια, αλλά θέλει υποστήριξη. Οι έμποροι και παραγωγοί θα πρέπει να μας προτείνουν πιο πολλά καινούργια προϊόντα. Στην ελληνική αγορά υπάρχει πληθώρα επιλογών. Μπορούμε να δοκιμάζουμε κι εδώ στην Γερμανία σιγά-σιγά νέα πράγματα σε προσιτές τιμές. Επίσης και οι συσκευασίες που έρχονται πρέπει να είναι μικρότερες, ώστε να είναι πιο φρέσκα».

- Θεωρείς ότι πρέπει ο παραγωγός να βοηθήσει στην ενημέρωση για τα προϊόντα που έχει;
«Αυτό είναι δίκοπο μαχαίρι. Πιο σημαντικό είναι να έρθει ο γαστρονόμος πιο κοντά στο προϊόν το ίδιο. Να το μάθει, να το γνωρίσει».

- Στα ελληνικά εστιατόρια είναι εκπαιδευμένοι οι ιδιοκτήτες, οι μάγειρες, οι σερβιτόροι;
«Κατά 80% όχι. Η γαστρονομία ακούγεται περίπλοκη, αλλά για αυτούς που είναι μέσα στο χώρο είναι απλή. Πρέπει να την αγαπάς, να είσαι ανοικτός σε καινούριες γεύσεις, να έχεις θέληση να μάθεις, να μελετάς και να ενημερώνεσαι. Έτσι, μπορούμε να πάμε προς το καλύτερο. Δεν είναι κάτι το απίστευτα δύσκολο να είσαι καλός γαστρονόμος. Τα στοιχεία που χρειάζεται είναι απλά».

- Υπάρχουν πιάτα που έτρωγες στο οικογενειακό τραπέζι από μικρός και τα σερβίρεις σήμερα στο μαγαζί σου;
«Το ιμάμ της γιαγιάς μου, που το προσφέρουμε και ως vegetarian με πατάτες φούρνου και αρέσει πάρα πολύ στους Γερμανούς. Επίσης, έχουμε το αρνάκι και το κατσικάκι της γάστρας με πατάτες λεμονάτες. Με αυτό μεγάλωσα και είναι ένα πιάτο πολύ απλό και είναι πεντανόστιμο».

- Πως αντιδρά ένας πελάτης όταν του παρουσιάσεις ένα πιάτο που δεν έχει συνηθίσει να τρώει σε ελληνικό εστιατόριο;
«Πρέπει να είσαι και ψυχολόγος. Να ξέρεις τον πελάτη σου και αν είναι ανοικτός στο να δοκιμάσει νέες γεύσεις. Θα το προσφέρεις σε ανθρώπους που θα πουν την αλήθεια. Πρέπει οπωσδήποτε, βέβαια, να αρέσει σε μένα ώστε να το βγάλω».

- Λόγω του φαινομένου της νεομετανάστευσης έχει ζωντανέψει η συζήτηση για την εκμετάλλευση από Ελληνες εστιάτορες. Το έχεις αντιληφθεί και τι πρέπει να αλλάξει;
«Το πρόβλημα προέχεται και από τις δύο πλευρές. Οι πιο πολλοί εργαζόμενοι είναι ανειδίκευτοι. Από την άλλη, ορισμένοι εστιάτορες δεν είναι αρκετά  επαγγελματίες ώστε να ζητούν εξειδικευμένο προσωπικό. Επομένως, πρέπει να αλλάξει πρώτα από τον γαστρονόμο, να επιλέξει επαγγελματίες ώστε να έχει πιο πολλές απαιτήσεις. Κι έτσι ο εργαζόμενος θα καταλάβει πως έχει να κάνει με επαγγελματία. Ετσι, στο τέλος θα κερδίσει η ελληνική γαστρονομία».

- Μετά από δεκαετίες παρουσίας της ελληνικής γαστρονομίας στη Γερμανία, μήπως ήρθε η ώρα οι Ελληνες εστιάτορες να δημιουργήσουν ένα δικό τους συλλογικό όργανο;
«Θα ήταν ένα πάρα πολύ καλό για όλους, ώστε να ενημερωνόμαστε και μαζικά να λύνουμε προβλήματα. Δυστυχώς, σαν λαός δεν τα συνηθίζουμε τέτοια πράγματα. Μας αρέσει να είμαστε μόνοι μας και η εμπειρία μου μού λέει πως είναι δύσκολο».

 

Εάν σας αρέσει να ψήνετε γλυκά, σίγουρα θα υπήρξαν και αποτυχημένες προσπάθειες στη μέχρι τώρα... πορεία σας στη ζαχαροπλαστική.

Το PureWow μίλησε με τον βραβευμένο με αστέρι Michelin ζαχαροπλάστη Ryan Butler, ιδιοκτήτη του περίφημου ζαχαροπλαστείου Butler στο Μπρούκλιν και ζήτησε τις συμβουλές του, για το τι μπορεί να κάνει λάθος κανείς κατά την ετοιμασία ενός γλυκού.

Θερμοκρασία των υλικών
Είναι σημαντικό, ειδικά εάν η συνταγή σας περιέχει αυγά, βούτυρο και γάλα. Μερικές φορές πρέπει να είναι κρύα, ενώ άλλες φορές σε θερμοκρασία δωματίου, ανάλογα με το τι ετοιμάζετε. Εάν λοιπόν όντως η θερμοκρασία των υλικών παίζει ρόλο, η συνταγή θα το τονίζει. Εσείς απλώς ακολουθήστε την!

Ποσότητες στην τύχη
Ούτε και οι επαγγελματίες σεφ δεν βάζουν τις ποσότητες με το μάτι, ειδικά όταν μιλάμε για γλυκά. Προμηθευτείτε δοσομετρητές υλικών έτσι ώστε να έχετε ένα άψογο αποτέλεσμα.

Παράλειψη βημάτων της συνταγής
Ας είμαστε ειλικρινείς, όλοι μας βλέπουμε μερικά βήμα σε μία συνταγή ως προαιρετικά, όπως το κοσκίνισμα των υλικών για παράδειγμα. Υπάρχει όμως σοβαρός λόγος που μας ζητείται να γίνει αυτό, όπως δηλαδή ότι το αλεύρι θα σβολιάσει και το αποτέλεσμα δεν θα είναι το επιθυμητό.

"Εγκατάλειψη" στο φούρνο
Καθώς ο κάθε φούρνος είναι διαφορετικός, δεν θα πρέπει να ξεχνάτε να αλλάζετε πλευρά σε ό,τι ψήνετε. Έτσι θα αποφύγετε την απογοητευτική εικόνα όπου η μία πλευρά είναι καμμένη και άλλη μισοψημένη.

Σωστά ψώνια
Ίσως τελικά τα λάθη αρχίζουν πριν καν μπείτε στην κουζίνα σας. Είναι σημαντικό να δώσετε σημασία σε όσα λέει η συνταγή και αγοράζετε τα σωστά υλικά. Υπάρχει λόγος που προτείνεται ένα συγκεκριμένο είδος αλευριού ή ζάχαρης.

Πηγή: thestival.gr

Ανοιξε σήμερα τις πόρτες στους επαγγελματίες της γαστρονομία η Εκθεση Detrop-Oenos που φιλοξενείται στους χώρους της ΔΕΘ στη Θεσσαλονίκη.

Δυναμικό παρών και φέτος δίνει ο Σύνδεσμος Ελλήνων Εισαγωγέων Τροφίμων και Ποτών Εξωτερικού (Σ.ΕΛ.Ε.ΤΡΟ.Π.Ε.) σε περίπτερο 1.500 τ.μ. με 70 περίπου παραγωγούς.

Η έκθεση θα διαρκέσει έως τις 6 Μαρτίου 2017.

Πλήρης εκθέσεων ξεκινά ο Μάρτιος, καθώς τρεις διοργανώσεις της ΔΕΘ-Helexpo –οι δύο εκ των οποίων διπλές- πραγματοποιούνται παράλληλα σε Θεσσαλονίκη και Αθήνα τις επόμενες ημέρες.

Detrop-Oenos, Infacoma-Aquatherm και Ελλήνων Κόσμημα, με περισσότερους από 1.100 εκθέτες, έρχονται με τα ενισχυμένα μεγέθη τους να εκπροσωπήσουν σημαντικούς κλάδους της ελληνικής οικονομίας.

Το εκθεσιακό «δίδυμο» των Detrop-Oenos θα καλύψει φέτος συνολικά 11 περίπτερα έναντι 6 περιπτέρων στην προηγούμενη διοργάνωση, συγκεντρώνοντας 700 εκθέτες έναντι 530 το 2015. Παράλληλα, θα συμμετάσχουν 300 προσκεκλημένοι ξένοι αγοραστές-εμπορικοί επισκέπτες (hosted buyers) από 36 χώρες, μεταξύ των οποίων οι Αλβανία, Βουλγαρία, FYROM, Κύπρος, Γερμανία, Βέλγιο, Ινδία, Ιταλία, Ελβετία, Νορβηγία, Σουηδία, Αυστρία, Γαλλία, Πολωνία, Ισπανία, Ρουμανία, Ουγγαρία, Ολλανδία, Αγγλία, ΗΠΑ, Δανία, Σλοβενία, Ουκρανία, Λουξεμβούργο, Τουρκία, Αίγυπτος, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, Ρωσία, Πορτογαλία, Καναδάς, Ιαπωνία κα. Συνολικά, αναμένεται να πραγματοποιηθούν 5.500 επιχειρηματικά ραντεβού.
H Detrop και η Oenos έχουν στο επίκεντρο τους δύο μεγάλα θεματικά αφιερώματα. Το πρώτο θα εστιάσει στο ελαιόλαδο και την ελιά και το δεύτερο στα αποστάγματα. Οι δύο εκθέσεις πλαισιώνονται από καινοτόμες παράλληλες εκδηλώσεις (συνεργάτης σε αυτές είναι η εταιρεία Places & Flavors), όπως  τα Pop-Up Restaurants, αναδυόμενα θεματικά εστιατόρια και το Corner Showroom «It’s All New to Me», ένας ειδικά διαμορφωμένος χώρος μέσα στην Detrop, όπου θα προβάλλονται νέα ελληνικά προϊόντα, έτοιμα προς εξαγωγή. Για πρώτη φορά θα διοργανωθεί Φεστιβάλ Πατσά, ενώ θα πραγματοποιηθεί και ο 10ος Διεθνής Διαγωνισμός Μαγειρικής Ν.Α. Ευρώπης, μια συνδιοργάνωση με τη Λέσχη Αρχιμαγείρων Βορείου Ελλάδος.

Στο ίδιο διάστημα, από τις 2 έως τις 5 Μαρτίου, στο εκθεσιακό κέντρο Helexpo Maroussi στην Αθήνα θα πραγματοποιηθεί το εκθεσιακό «δίδυμο» Infacoma-Aquatherm. Οι δύο εκθέσεις συγκεντρώνουν 200 εκθέτες, συμμετοχές από 17 χώρες και αναπτύσσονται σε εκθεσιακό χώρο 10.000 τμ. Η Infacoma στα 33 χρόνια ζωής της έχει καθορίσει όσο καμία άλλη τις τάσεις του κλάδου της δόμησης και των κατασκευών, ενώ η διεθνούς φήμης Aquatherm εκπροσωπεί τους τομείς της οικιακής & βιομηχανικής θέρμανσης, κλιματισμού & εξαερισμού, διαχείρισης νερού, ύδρευσης & αποχέτευσης, ενέργειας και εξοπλισμού για εγκαταστάσεις σε σπα, σάουνες και πισίνες. Οι προσκεκλημένοι εμπορικοί επισκέπτες των Infacoma και Aquatherm προέρχονται, μεταξύ άλλων, από Ρωσία, Αίγυπτο, Λιβύη, Βουλγαρία και Σουηδία και προβλέπεται να πραγματοποιήσουν πάνω από 500 επιχειρηματικές συναντήσεις με τους εκθέτες. Η ομαδική συμμετοχή επιχειρήσεων-μελών του Επιμελητηρίου της Timisoara Ρουμανίας, ξεχωρίζει μεταξύ των ξένων εμπορικών επισκεπτών, ενώ σε συνεργασία με την Ομοσπονδία Βιοτεχνών Υδραυλικών Ελλάδας προσκλήθηκαν περισσότεροι από 250 επαγγελματίες από όλη την Ελλάδα.
Οι Infacoma-Aquatherm, που διοργανώνονται από κοινού με την Be-Best, απολαμβάνουν της υποστήριξης της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Βιοτεχνών Αλουμινοσιδηροκατασκευαστών, της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Εμπόρων & Βιοτεχνών Υαλοπινάκων, του Συνδέσμου Ελλήνων Κατασκευαστών Αλουμινίου και της Ομοσπονδίας Βιοτεχνών Υδραυλικών Ελλάδος.

Παράλληλα, στην Αθήνα και στο εκθεσιακό κέντρο Metropolitan Expo αυτή τη φορά, θα διοργανωθεί από τις 3 έως τις 6 Μαρτίου η Ελλήνων Κόσμημα, η μεγαλύτερη έκθεση κοσμήματος και ωρολογίων των Βαλκανίων. Με τη συμμετοχή των δυναμικότερων brands της αγοράς, η έκθεση αναπτύσσεται σε 12.000 τμ. και φιλοξενεί περισσότερες από 270 εταιρείες από την Ελλάδα και το εξωτερικό. Οι ξένοι εκθέτες προέρχονται από Σουηδία, Κύπρο, Βέλγιο, Ινδία, ΗΠΑ και Τουρκία, ενώ η φετινή διοργάνωση συγκεντρώνει όλες τις νέες τάσεις και τα σχέδια σε κόσμημα και ρολόι, τις τελευταίες εξελίξεις στον τομέα της παραγωγής κοσμήματος, καθώς και καινούργιες προτάσεις παρουσίασης κοσμημάτων.

«Τρέχει» η ΔΕΘ-Helexpo
«Ο Μάρτιος είναι ο σημαντικότερος εκθεσιακός μήνας για μας» σημείωσε ο πρόεδρος της ΔΕΘ-Helexpo, κ. Τάσος Τζήκας σε συνέντευξη Τύπου ενόψει των τριών διοργανώσεων. Αναφερόμενος δε στην εκθεσιακή παρουσία στην Αθήνα, σημείωσε πως η εταιρεία έχει ανοίξει τα «φτερά» της σε όλη την Ελλάδα.  
Από την πλευρά της η υφυπουργός Μακεδονίας Θράκης, κα Μαρία Κόλλια-Τσαρουχά, τόνισε πως με τις παράλληλες διοργανώσεις δημιουργείται ένα πλαίσιο που πολλαπλασιάζει το ενδιαφέρον επισκεπτών και εκθετών.

Την έντονη εκθεσιακή δραστηριότητα της εταιρείας υπογράμμισε με τη σειρά του ο διευθύνων σύμβουλος της ΔΕΘ-Helexpo, κ. Κυριάκος Ποζρικίδης, αναφέροντας πως μέχρι τον Ιούνιο θα «τρέξουν» 15 εκθέσεις από τον εθνικό εκθεσιακό φορέα.

Μια από τις δυναμικότερες της Ευρώπης είναι η ελληνική αργυροχρυσοχοΐα, σύμφωνα με τον εκπρόσωπο της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Βιοτεχνών Αργυροχρυσοχόων, Κοσμηματοπωλών-Ωρολογοπωλών (ΠΟΒΑΚΩ) και πρόεδρο του Συλλόγου Κοσμηματοπωλών-Ωρολογοπωλών Θεσσαλονίκης, κ. Πέτρο Καλπακίδη. Μάλιστα, ο ίδιος εκτίμησε πως η φετινή Ελλήνων Κόσμημα θα ανεβάσει και πάλι τον πήχη των επισκεπτών.

Τις μεγάλες δυνατότητες του εθνικού εκθεσιακού φορέα αποδεικνύουν οι παράλληλες διοργανώσεις αυτού του διαστήματος, όπως τόνισε ο αναπληρωτής γενικός διευθυντής της ΔΕΘ-Helexpo, κ. Αλέξης Τσαξιρλής, ενώ η υπεύθυνη της Detrop-Oenos, κα Σέβη Καφφά, σημείωσε πως παρά τις δύσκολες οικονομικές συνθήκες οι εκθέτες συνεχίζουν να στηρίζουν και να εμπιστεύονται τη διοργάνωση.

ΘΕΣΕΙΣ-ΣΚΕΨΕΙΣ-ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Οι Έλληνες γαστρονόμοι μιλάνε με λόγια ψυχής για το χθες το σήμερα και το αύριο της ελληνικής γαστρονομίας στη Γερμανία.


Απλές κουβέντες βγαλμένες από την εμπειρία και το μεράκι για αυτό που κάνουνε.

 

Μπάμπης Νικολάου

Από το Καστρί Πρεβέζης

(21 χρόνια στη γαστρονομία)

Ντόρτμουντ: Εστιατόριο Άρτεμης

 

ΤΙ ΑΡΕΣΕΙ ΣΤΟ ΓΕΡΜΑΝΟ ΠΕΛΑΤΗ ΑΠΟ ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΕΣΤΙΑΤΟΡΙΟ

Καταρχήν η ζεστασιά μας, η φιλοξενία και τα φαγητά μας τα οποία είναι νόστιμα, μεγάλα σε ποσότητες  και οικονομικά σε σχέση με άλλες κουζίνες (π.χ Ιταλική)

 

ΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΡΟΣΕΞΟΥΜΕ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΕΧΟΥΜΕ ΥΠΟΧΟΡΗΣΗ ΣΤΗΝ ΑΓΟΡΑ

 

Αυτό που πρέπει να προσέξουμε είναι  τη ποιότητα μας, δε πρέπει να έχουμε σαν βασικό μας κριτήριο μόνο το κόστος  στα προϊόντα, θα πρέπει να κοιτάμε να πουλάμε ποιότητα φρεσκάδα με κάποιο ανάλογο αλλά οικονομικό κόστος. ( οι μεγάλες ποσότητες και η οικονομία στην αγορά προϊόντων δεν είναι το μέλλον στην ελληνική κουζίνα)

 

ΑΡΧΙΖΟΥΜΕ ΝΑ ΑΠΑΣΧΟΛΟΥΜΕ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΕΣ

 

Βλέποντας  τα τελευταία χρόνια να γίνονται σοβαρές προσπάθειες από αρκετούς συναδέλφους κάνοντας  στροφή και απασχολούν επαγγελματίες στο εστιατόριο τους, όπως και εγώ στο δικό μου εστιατόριο ξεκινάω μια μεταβατική περίοδο. Είναι καιρός να βρούμε τον εαυτό μας και τη ταυτότητα μας.

 

Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΜΑΣ

Πρέπει να περάσουμε στο Γερμανό πελάτη πια είναι η πραγματική Ελληνική κουζίνα, Μεσογειακή διατροφή, τους πολλούς μεζέδες μας, οι Ισπανοί μας το δείξανε χρόνια με τα τάπας τους, εμείς που τα έχουμε  και ξέρουμε πόσο νόστιμα είναι γιατί δε τα προωθούμε.

 

ΠΙΣΤΟΠΟΙΗΣΗ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΕΣΤΙΑΤΟΡΙΩΝ

Η πιστοποίηση ενός εστιατορίου μέσα απο έναν αξιόπιστο φορέα θα βοηθούσε ουσιαστικά στη καλύτερη προβολή των εστιατορίων μα, είναι κάτι που το έχουνε κάνει  και άλλοι όπως οι Ιταλοί, Ταϊλανδοί.

Να λέμε τα πράγματα με το όνομα τους θα πρέπει να μάθουμε να προβάλουμε καλυτέρα τα προϊόντα και την ποιότητα που μπορούμε να προσφέρουμε.

Άμα δεν αλλάξουμε και δεν ακολουθήσουμε τις ανάγκες της αγοράς θα χάσουμε πολύ έδαφος.

 

Τα 3/4 της αμπελουργικής ζώνης Ζίτσας φαίνονται δασικά στους χάρτες που αναρτήθηκαν


Σύμφωνα με τον Σύλλογο Αμπελουργών Ζίτσας, περίπου τα τρία τέταρτα των εκτάσεων που παλαιότερα καλλιεργούνταν αμπέλια, χαρακτηρίζονται ως δασικές, κάτι που σημαίνει ότι δε θα μπορέσουν να καλλιεργηθούν ξανά, προκαλώντας ένα γερό πλήγμα τόσο στον πρωτογενή τομέα συνολικά, όσο και στην αμπελουργική ζώνη που παράγει ένα προϊόν με ονομασία προέλευσης. Γι' αυτό το λόγο στα μέσα  Φεβρουαρίου τα μέλη του Συλλόγου πραγματοποίησαν συγκέντρωση έξω από το δασαρχείο Ιωαννίνων και έπεται συνέχεια.

Ένα ακόμη ζήτημα που προκύπτει, είναι η αμφισβήτηση καλλιεργήσιμων και βοσκήσιμων εκτάσεων, που θέτει σε κίνδυνο τη συνέχιση της αγροτικής δραστηριότητας, την καταβολή επιδοτήσεων και ενισχύσεων, όπως επισημαίνει ο Αγροτικός Σύλλογος Ζίτσας. Σύμφωνα με τον πρόεδρο Κώστα Κατσάνο, οι δασικοί χάρτες, δεν έχουν ως στόχο την προστασία των δασών, αλλά την αλλαγή χαρακτήρα της χρήσης, ακόμη και του ιδιοκτησιακού καθεστώτος στη γη, με κριτήριο τα επενδυτικά σχέδια των επιχειρηματικών ομίλων.

Πόσες φορές θέλετε να βγείτε για φαγητό με τους φίλους σας και ο καθένας θέλει να φάει και κάτι διαφορετικό; Στο εστιατόριο Take in στο Ελσίνκι δεν υπάρχει πρόβλημα, αφού μπορεί να παραγγείλει ο καθένας ό,τι θέλει.

Σούσι, μπέργκερ, κινέζικο, γκουρμέ; Μια λίστα από 20 εστιατόρια φέρνουν τάχιστα το γεύμα που το απολαμβάνετε από κοινού σε έναν χώρο που θυμίζει σαλόνι σπιτιού.

“Γιατί να σπάσει η παρέα λόγω διαφωνίας για το φαγητό; Εμείς εδώ δεν έχουμε κουζίνα, δεν μαγειρεύουμε και δίνουμε τη δυνατότητα σε όλους να απολαύσουν αυτό που θέλουν, συζητώντας και περνώντας ευχάριστα με τους φίλους τους”, λέει ο υπεύθυνος του καταστήματος.

Η Μόσχα του 2016 είναι μια πόλη που ξέρει να προσαρμόζεται, να μεταμορφώνεται και να εκπλήσσει τον επισκέπτη της. Η τρίτη σε πληθυσμό πόλη στον κόσμο ζει σε ρυθμούς ξέφρενης ανάπτυξης. Η εικόνα που έχουμε οι περισσότεροι στο μυαλό μας γι’ αυτήν ανήκει πια στο παρελθόν.

Οποιος βρεθεί εκεί τέτοιες μέρες θα συναντήσει μια σύγχρονη πόλη να γιορτάζει τα Χριστούγεννα με λάμψη ρωσικού μεγαλείου. Θα διαπιστώσει πως η Κόκκινη Πλατεία και τα τείχη του Κρεμλίνου δεν έχουν τίποτα να ζηλέψουν από τον χριστουγεννιάτικο στολισμό των Harrods. Και καλύτερα, μέρες που είναι, να μην μπλέξει κανείς με ιστορικές αναζητήσεις.

Οι καιροί αλλάζουν. Αυτά που δεν έχουν αλλάξει είναι η βότκα, το χαβιάρι και η ρωσική σαλάτα, η οποία τέτοιες μέρες έχει την τιμητική της, αφού θεωρείται το κατεξοχήν φαγητό των εορτών στη Ρωσία. Και αυτή η σαλάτα κρύβει μια πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία. Δημιουργήθηκε από τον Γάλλο σεφ Lucien Olivier, ο οποίος το 1860 άνοιξε στη Μόσχα ένα πολυτελές εστιατόριο, το «Ερμιτάζ».

Απ’ όλα τα φαγητά που σέρβιρε εκεί, ο κόσμος λάτρεψε τη σαλάτα του, η οποία ήταν ένα μείγμα από ακριβά υλικά, όπως κρεατικά, κυνήγι, αστακός, χαβιάρι και λαχανικά, ανακατεμένα με μια ακαταμάχητη σάλτσα που έμοιαζε με μαγιονέζα. Τόσο διάσημη έγινε αυτή η σαλάτα, ώστε το 1883 ο ίδιος ο τσάρος Αλέξανδρος B΄ πήγε να τη δοκιμάσει. Ομως η συνταγή της σάλτσας ήταν μυστική. Ο Ολιβιέ την ετοίμαζε μόνος του σε ένα δωμάτιο, μακριά από τα μάτια όλων.

Το 1883 ο Ολιβιέ πέθανε παίρνοντας τη συνταγή μαζί του στον τάφο, αφού δεν την είχε γράψει ποτέ. Το μόνο που ξέρουμε είναι πως η σάλτσα έμοιαζε με μαγιονέζα και είχε μεταξύ άλλων: γαλλικό κρασί, ξίδι, μουστάρδα και ελαιόλαδο από την Προβηγκία. Λεπτομέρειες και αναλογίες, όμως, δεν έμαθε ποτέ κανείς.

Το «Ερμιτάζ» τελικά έκλεισε το 1905. Τότε η σαλάτα πήρε το όνομα του δημιουργού της και μέχρι σήμερα οι Ρώσοι την αποκαλούν «σαλάτα Ολιβιέ». Αυτή που εμείς λέμε ρωσική σαλάτα είναι μια απλοποιημένη εκδοχή της πρωτότυπης, η οποία περιορίζεται στα βασικά και πιο απλά υλικά. Αυτό βέβαια δεν εμπόδισε τον κόσμο να την αγαπήσει τόσο, ώστε να θεωρείται η πιο δημοφιλής σαλάτα παγκοσμίως.

Πηγή: Εφημερίδα Καθημερινή

Εκεί που νομίζαμε πως τα είχαμε δει όλα σε αυτή τη ζωή, μαθαίνουμε πως υπάρχει εστιατόριο με τρία αστέρια Michelin που σερβίρει φαγητό απευθείας πάνω σε ipad!

Και κάπως έτσι το μυαλό μας πλημμύρισε με απορίες και αναπάντητα ερωτήματα: Συνεχίζει να λειτουργεί μετά το γεύμα ή χαλάει; Μπορούν να το χρησιμοποιήσουν και για να ψάξουν κάτι στο διαδίκτυο ή για να παίξουν κάποιο παιχνίδι; Γιατί να φας πάνω σε ipad;

Ο σεφ του εστιατορίου Quince στο San Francisco, Richie Nakano, δεν φαίνεται να μοιράζεται πάντως τους προβληματισμούς μας, αφού δημοσίευσε, με περίσσιο ενθουσιασμό, το αριστούργημά του στο Twitter αφήνοντάς μας όλους άφωνους. Το περίφημο πιάτο ονομάζεται “A Dog In Search Of Gold” και αποτελείται από κροκέτες λευκής τρούφας, ενώ από κάτω ακριβώς από αυτές προβάλλεται στο ipad βίντεο με έναν σκύλο που ψάχνει λευκές τρούφες.

Τώρα σε περίπτωση που αναρωτιέσαι πόσο θα σου κόστιζε αυτή η ομολογουμένως μοναδική εμπειρία να σε πληροφορήσουμε πως αποτελεί πρώτο πιάτο ενός μενού 200 ευρώ, που μεταξύ άλλων περιλαμβάνει αστακό, λαζάνια και ελάφι.

Το Χάμπουργκερ είναι το σήμα κατατεθέν της γρήγορης μαζικής εστίασης (fast food) και ένα από τα σύμβολα του αμερικάνικου πολιτιστικού ιμπεριαλισμού. Πρόκειται για ένα αμφίψωμο (σάντουιτς ελληνιστί) με ψητό η βραστό βοδινό, που σερβίρεται με λαχανικά και διάφορα καρυκεύματα (κέτσαπ, μουστάρδα κ.ά.).

Οι πρώτες καταβολές του χάμπουργκερ ανιχνεύονται στη Μογγολία του Τζένγκις Χαν. Ήταν βολικό για τους στρατιώτες της Χρυσής Ορδής να τρώνε με το ένα χέρι και με το άλλο να ιππεύουν. Η συνταγή πρέπει να πέρασε δια μέσου των Ρώσων στη Δυτική Ευρώπη και στις αρχές του 19ου αιώνα τη συναντάμε στη Γερμανία και συγκεκριμένα στο μεγάλο λιμάνι του Αμβούργου (Hamburg), ως Rundstuck Warm, αποτελούμενο από φέτες ψωμιού με ψητό μπιφτέκι χοιρινού ή ως Brotchen με μπιφτέκι βοδινού.

Μερικές δεκαετίας αργότερα έφθασε στην Αμερική από γερμανούς μετανάστες, όπου έμελλε να δοξαστεί. Στο Νέο Κόσμο επεκράτησε η εκδοχή του βοδινού κρέατος, που υπήρχε σε αφθονία, και το σάντουιτς πήρε την ονομασία Χάμπουργκερ (Hamburger), δηλαδή εκ του Αμβούργου προερχόμενο. Για πρώτη φορά, η λέξη χάμπουργκερ αναφέρεται στις 5 Ιανουαρίου 1889 στην εφημερίδα της Ουάσινγκτον Walla Walla Union, όπως μας πληροφορεί το Αγγλικό Λεξικό της Οξφόρδης.

Από εκεί και πέρα πολλοί ερίζουν για την πρωτιά του χάμπουργκερ στις ΗΠΑ. Ο Τσάρλι Ναγκρίν θεωρούσε ότι αυτός σέρβιρε πρώτος χάμπουργκερ το 1885 στο πανηγύρι του Σέιμουρ στο Ουισκόνσιν. Την ίδια χρονιά, οι αδελφοί Μέντσις από το Χάμπουργκ της Νέας Υόρκης πουλούσαν τα δικά τους χάμπουργκερ στο τοπικό πανηγύρι. Το ονόμασαν Χάμπουργκ Σάντουιτς και ως καρυκεύματα χρησιμοποιούσαν κόκκους καφέ και μαύρη ζάχαρη. Πολλοί ιστορικοί της διατροφής θεωρούν τη συνταγή των Μέντσις ως την πρώτη αυθεντικά αμερικανική.

Ο παντοπώλης Φλέτσερ Ντέιβις από την Αθήνα του Τέξας διεκδικεί και αυτός τον τίτλο, έπειτα από ένα δημοσίευμα των Τάιμς της Νέας Υόρκης το 1974 και έρευνα της μεγάλης αλυσίδας φαστ-φουντ McDonald's. Μάλιστα, τον Νοέμβριο του 2006 η Βουλή του Τέξας ανακήρυξε την Αθήνα Πρωτεύουσα του Χάμπουργκερ. Τελευταίος στη σειρά των διεκδικητών ο Λούις Λάσεν, που διατηρούσε σαντουιτσάδικο στο Νιου Χέιβεν του Κονέκτικατ το 1895.

Το 1906, ο σπουδαίος αμερικανός συγγραφέας Άπτον Σινκλέρ δημοσίευσε το περίφημο μυθιστόρημά του Η Ζούγκλα (εκδόσεις Γράμματα), που μεταξύ άλλων αποκάλυπτε τις άθλιες συνθήκες υγιεινής στα αμερικανικά σφαγεία. Αυτό ξεσήκωσε θύελλα διαμαρτυριών από την πλευρά των καταναλωτών και ανάγκασε την κυβέρνηση να λάβει μέτρα.

Την επιφυλακτικότητα του αμερικανικού κοινού φρόντισε να διαλύσει στη δεκαετία του '20 η πρώτη αλυσίδα φαστ-φουντ White Castle, με μια μεγάλη καμπάνια δημοσίων σχέσεων, που επέβαλε το χάμπουργκερ σε μια Αμερική που επιτάχυνε τους ρυθμούς της. Μάλιστα, προς στιγμή, του άλλαξε το όνομα του σε σόλσμπερι στέικ (Salisbury steak), εξαιτίας των αντιγερμανικών αισθημάτων που επικρατούσαν στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ας μην ξεχνάμε ότι βρισκόμαστε λίγα χρόνια μετά τη λήξη του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, όπου χάθηκαν πολλές ζωές Αμερικανών. Ο όρος, τελικά, δεν επικράτησε. Όλα τα υπόλοιπα ήταν δουλειά της McDonald's, που διέδωσε το χάμπουργκερ σε όλο τον κόσμο, εκτός από την Ελλάδα (Goody's) και το Βέλγιο.

Η Ελληνική Εφημερίδα στην Ευρώπη-

DIE GRIECHISCHE ZEITUNG IN EUROPA

Am Schomm 40, 41199 Mönchengladbach  
Telefon: +49 2166 64 78 733 
E-Mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε..

Εγγραφή σε Newsletter

Εισάγετε το email σας για να λαμβάνετε τα νέα του Europolitis.eu
captcha 
×

Το Europolitis.eu χρησιμοποιεί cookies για βελτιστοποίηση της εμπειρίας του χρήστη. Με τη χρήση αυτού του ιστοτόπου, αποδέχεστε τη χρήση των cookies. OK     Διαβάστε περισσότερα...