Μικρές Αγγελίες - Kleinanzeigen                Επαγγελματικός Οδηγός - Branchenbuch

  

Τον περασμένο Απρίλιο πέθανε στα 117 της η Έμα Μορένο, η Ιταλίδα που θεωρείτο ο γηραιότερος άνθρωπος στον κόσμο, ενώ το 1997 είχε πεθάνει στα 122 της η υπεραιωνόβια Γαλλίδα Ζαν Καλμάν.

Μια επιστημονική μελέτη όμως πέρυσι, που είχε γνωρίσει μεγάλη δημοσιότητα διεθνώς, είχε καταλήξει στο συμπέρασμα ότι υπάρχει πια μια «οροφή» στη διάρκεια της ανθρώπινης ζωής και ότι -παρά τις όποιες περιστασιακές εξαιρέσεις- αυτή είναι τα 115 χρόνια. Τώρα -και αφού προηγήθηκε στο μεταξύ ένας κατακλυσμός επιστημονικών επικρίσεων για εκείνη τη μελέτη- πέντε νέες έρευνες, που δημοσιεύονται από διαφορετικές ερευνητικές ομάδες στο ίδιο κορυφαίο επιστημονικό περιοδικό "Nature", καταλήγουν σε μια κοινή αλλά διαφορετική με την προηγούμενη εκτίμηση: ότι δεν φαίνεται να υπάρχει κάποιο «ταβάνι» στο όριο της ζωής και ότι, αν υπάρχει, δεν έχει βρεθεί ή οι άνθρωποι δεν το έχουν φθάσει ακόμη.

Οι επιστήμονες του Πανεπιστημίου ΜακΓκιλ του Καναδά, με επικεφαλής τους καθηγητές βιολογίας Μπράιαν Χιουζ και Ζίγκφριντ Χεκίμι, ανέλυσαν στοιχεία για τους μακροβιότερους ανθρώπους σε ΗΠΑ και Ευρώπη κάθε χρονιά μετά το 1968. Όπως ανέφεραν, δεν διαπίστωσαν ότι έχει πάψει να αυξάνεται το μέγιστο προσδόκιμο ζωής.

Στο ίδιο μήκος κύματος κινήθηκαν και οι πέντε νέες μελέτες, που από κοινού αντιτίθενται στον ισχυρισμό ότι τα 115 χρόνια είναι η «οροφή» για τη ζωή των περισσοτέρων ανθρώπων. Όπως δήλωσε ένας από τους ερευνητές, ο ειδικός στη δημογραφία καθηγητής Τζέημς Βάουπελ του Κέντρου Βιοδημογραφίας της Γήρανσης Μαξ Πλανκ-Οντένσε στη Δανία, «τα έως τώρα στοιχεία δείχνουν ότι αν υπάρχει οροφή στην ηλικία του ανθρώπου, αυτή είναι σίγουρα πάνω από τα 120, ίσως πολύ πάνω, αν και πιθανότατα δεν υπάρχει κανένα όριο».
Οι επιστήμονες συμφωνούν ότι η διάρκεια ζωής του μέσου ανθρώπου θα συνεχίσει να αυξάνει - πόσο πολύ και για πόσο ακόμη, αυτό είναι αδύνατο να προβλεφθεί. Πολύ περισσότερο που οι νέες εξελίξεις στην τεχνολογία (ιατρική και όχι μόνο), στη γενετική, στη φαρμακευτική κ.α. μπορεί να «χαρίσουν» και άλλα χρόνια στη ζωή των ανθρώπων του μέλλοντος. Έτσι, το 2300, σύμφωνα με ένα σενάριο, ο γηραιότερος άνθρωπος μπορεί να έχει φθάσει τα 150 χρόνια.

Παύλος Δρακόπουλος  ΑΠΕ-ΜΠΕ

Σύμφωνα με νέα έρευνα, η εξαφάνιση του ανθρώπινου είδους μπορεί να είναι πιο κοντά απ' όσο νομίζουμε. Συγκεκριμένα το 2050.

Ο λόγος είναι η τεχνητή νοημοσύνη (ΑΙ), σύμφωνα με τον Τζεφ Νέσμπιτ, πρώην διευθυντής νομικών υποθέσεων και δημοσίων σχέσεων στο Εθνικό Ίδρυμα Επιστημών των ΗΠΑ (NSF). Στην ουσία υπάρχουν δύο σχολές σκέψης. Η μία υποστηρίζει ότι μέχρι το 2050 το ανθρώπινο είδος θα σταματήσει να υπάρχει γιατί η δυνατότητα μάθησης από τα ρομπότ και τις μηχανές θα έχει ξεπεράσει κατά πολύ την ανθρώπινη νοημοσύνη καθιστώντας τους ανθρώπους άχρηστους.

Η άλλη σχολή σκέψης υποστηρίζει ότι η τεχνητή νοημοσύνη θα κάνει το ανθρώπινο είδος αθάνατο, χάρη στην ενσωμάτωση της τεχνολογίας στα ανθρώπινα σώματα και τον ανθρώπινο νου, «ξεκλειδώνοντας» έτσι νέες ικανότητες.

Η παρουσία ενός σκύλου στο σπίτι φαίνεται πως κάνει καλό στην υγεία.

Αυτό αναφέρει μια μελέτη από το καναδικό Πανεπιστήμιο της Αλμπέρτα που κατέληξε πως τα παιδιά αντιμετωπίζουν μικρότερο κίνδυνο αλλεργιών και παχυσαρκίας.

Συγκεκριμένα, οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι τα παιδιά που εκτίθονταν σε κατοικίδια τόσο προγεννητικά, μέσω της μητέρας τους, όσο και μεταγεννητικά «κουβαλούσαν» δύο επιπλέον τύπους βακτηρίων στο εντερικό τους σύστημα από μικρή ηλικία, με αποτέλεσμα να εμφανίζουν ενισχυμένο ανοσοποιητικό σύστημα.

Στο πλαίσιο της μελέτης τους, οι καναδοί ερευνητές εξέτασαν τις περιπτώσεις περίπου 700 βρεφών που είχαν καταγραφεί κατά την έρευνα «Canadian Healthy Infant Longitudinal Developmental Study», την περίοδο 2009-2012. Οι μητέρες είχαν ερωτηθεί τότε να δηλώσουν αν είχαν κατοικίδιο κατά την εγγραφή τους στη μελέτη, δηλαδή στην αρχή της κύησής τους, ή αν απέκτησαν ένα ζωάκι κατά το δεύτερο, τρίτο τρίμηνο ή ακόμα τρεις μήνες μετά τον τοκετό.

Οπως αναφέρουν με δημοσίευσή τους στο επιστημονικό έντυπο «Microbiome», οι καναδοί ειδικοί μελέτησαν δεδομένα που αφορούσαν το μικροβίωμα του εντέρου των βρεφών από δείγματα που είχαν συλλεχθεί στην ηλικία των τριών μηνών. Στη συνέχεια συνέκριναν τα στοιχεία παιδιών που είχαν εκτεθεί στη συντροφιά ενός κατοικιδίου ενόσω βρίσκονταν στην κοιλιά της μαμάς τους, εκείνων που είχαν εκτεθεί πριν και μετά τον τοκετό, αλλά και εκείνων που δεν είχαν έρθει ποτέ σε επαφή με ένα κατοικίδιο. Διαπίστωσαν λοιπόν ότι περισσότερα από τα μισά παιδιά που έλαβαν μέρος στη μελέτη είχαν εκτεθεί τουλάχιστον σε ένα κατοικίδιο πριν ή μετά τη γέννησή τους, και μάλιστα το 70% των περιπτώσεων αυτών αφορούσε σκύλο. Κάτι τέτοιο φάνηκε να ευθύνεται για τον εντοπισμό δύο επιπλέον τύπων βακτηρίων στο εντερικό τους σύστημα το οποίο θωράκιζε το ανοσοποιητικό τους.

Τα βακτήρια Ruminococcus και Oscillospira έχουν συνδεθεί με μειωμένο κίνδυνο αλλεργιών και παχυσαρκίας, υποστηρίζουν οι επιστήμονες.

Το Bystander effect (η επίδραση των παρευρισκομένων) ή αλλιώς το σύνδρομο Genovese είναι ένα φαινόμενο κοινωνικής ψυχολογίας στο οποίο τα άτομα αρνούνται να πάρουν την ευθύνη ή να δώσουν βοήθεια όταν άλλα άτομα είναι παρόντα.

Το είχαμε πρόσφατα παρατηρήσει όλοι μας στην είδηση που έκανε τον γύρο του κόσμου τον περασμένο Οκτώβριο, όταν το δύο χρονών κοριτσάκι στη Κίνα, η Wang Yue, χτυπήθηκε από ένα μικρό λευκό βαν στην πόλη Foshan. Συνολικά 18 άνθρωποι πέρασαν δίπλα από το αιμόφυρτο κοριτσάκι αλλά κανείς δεν του έδωσε σημασία ή βοήθεια. Το κορίτσι έμεινε αβοήθητο για 7 λεπτά μέχρι που μία γυναίκα οδοκαθαριστής ενδιαφέρθηκε αλλά ήταν ήδη αργά αφού η αργοπορία κόστισε στο μικρό κορίτσι τη ζωή του μετά από κάποιες μέρες παραμονής στην εντατική.

Πότε όμως ξεκίνησαν να παρατηρούνται τέτοια φαινόμενα; Αν ήμασταν εμείς στη θέση των Κινέζων θα βοηθούσαμε; Κατά ένα μεγάλο ποσοστό όχι λένε οι έρευνες! Ψυχολόγοι και κοινωνιολόγοι από όλο τον κόσμο και για αρκετά χρόνια μελετούν το Bystander effect.

Η πρώτη φορά που άρχισαν να το ερευνούν ήταν το 1964 όταν η Kitty Genovese (ηλικίας 28) μαχαιρώθηκε μέχρι θανάτου έξω από το σπίτι της στη Νέα Υόρκη. Ο δρόμος ήταν πολυσύχναστος και περίπου 38 άτομα (γείτονες και περαστικοί) που είδαν τη δολοφονία δεν κάλεσαν την αστυνομία ούτε έδωσαν κάποια βοήθεια! Από τότε το φαινόμενο αυτό άρχισε να ερευνάται και πήρε την επιστημονική του ονομασία από το επίθετο του θύματος (σύνδρομο Genovese).

Για ποιο λόγο όμως εμείς οι άνθρωποι αντιδρούμε έτσι; Μετά από χρόνια ερευνών και πειραμάτων οι επιστήμονες έδωσαν τις απαντήσεις τους. Η πιθανότητα ένας περαστικός να βοηθήσει κάποιον είναι αντιστρόφως ανάλογη του αριθμού των παρευρισκομένων. Όσο δηλαδή περισσότεροι άνθρωποι είναι παρόν τόσο λιγότερο πιθανό είναι να βοηθήσει κάποιος. Οι κύριοι λόγοι εξήγησης είναι οι πιο κάτω:

Ένας άνθρωπος όταν δει κάποιο να υποφέρει θα τον βοηθήσει. Όταν όμως υπάρχουν άλλοι παρευρισκόμενοι τότε στο μυαλό του επιδρά η βασική αρχή της κοινωνικής επιρροής. Παρακολουθεί τις αντιδράσεις των άλλων ανθρώπων για να δει αν οι άλλοι θεωρούν ότι είναι απαραίτητο να παρέμβει. Η σκέψη είναι η εξής: «Για να μην βοηθά κάποιος άλλος πάει να πει πως το σωστό είναι ότι δεν πρέπει να βοηθήσω ούτε κι εγώ, για κάποιο λόγο». Όταν όλοι όμως σκεπτόμαστε υποσυνείδητα το ίδιο πράγμα τότε κανείς δεν θα βοηθήσει αφού όλοι μας περιμένουμε κάποιον άλλο να το κάνει ή να κάνει την αρχή. Επίσης πολλοί φοβούνται πως δεν θα δώσουν τη σωστή βοήθεια κι ότι κάποιος άλλος περαστικός, γιατρός για παράδειγμα θα βρεθεί να το κάνει.

Ακόμη ο φόβος ότι ίσως θα μπλέξουμε αν βοηθήσουμε ενισχύεται αρκετά με το να βλέπουμε ότι οι κανείς άλλος δεν βοηθά. Με το που βοηθήσει όμως ο πρώτος αμέσως τρέχουμε κι εμείς ως «κοινωνικά όντα» (βλέπε βίντεο πιο κάτω). Σε ένα πείραμα όπου στη μέση του δρόμου ένας άντρας ξυλοκοπούσε μια γυναίκα το 65% των περαστικών την βοήθησε όταν φώναζε «Σταμάτα, δεν σε ξέρω». Όταν όμως φώναζε «Σταμάτα, δεν ξέρω γιατί σε παντρεύτηκα» μόνο το 19% την βοήθησε αφού δεν ήθελε κανείς να μπει ανάμεσα στα συζυγικά προβλήματα!

Και κάτι τελευταίο, είναι η τάση μας ως άνθρωποι να βοηθάμε το «σωστό γκρουπ ανθρώπων». Όπως θα δείτε και στο βίντεο που ακολουθεί όταν ο άντρας ντύθηκε με κουστούμι μέσα σε 4 (!!!) δευτερόλεπτα του δόθηκε βοήθεια και μάλιστα τον αποκάλεσαν και κύριο! Όταν όμως ο ίδιος ήταν ντυμένος κάπως πρόχειρα ζητούσε βοήθεια πέραν των 20 λεπτών μέχρι κάποιος να τον πλησιάσει! Δυστυχώς δίνουμε περισσότερη αξία στην ζωή ενός καλοντυμένου παρά ενός ζητιάνου.

 

Πηγή: oik442.com

Τα 115 χρόνια αποτελούν το όριο της ανθρώπινης μακροζωίας υποστηρίζουν Αμερικανοί ερευνητές. Τα συμπεράσματά τους προήλθαν από την ανάλυση δεδομένων δεκαετιών, αναφορικά με την ανθρώπινη μακροζωία και τους θανάτους αιωνόβιων και δημοσιεύθηκαν στην επιστημονική επιθεώρηση Nature.

Οι ερευνητές δήλωσαν ότι λιγοστοί εξ ημών μπορεί να ζήσουμε περισσότερο, αλλά οι πιθανότητες είναι τόσο λίγες – ας θυμηθούμε τη γηραιότερη γυναίκα στον κόσμο, την Jeanne Calment που έζησε μέχρι τα 122 της και πέθανε το 1997. Έκτοτε κανείς δεν έχει φτάσει τα χρόνια της.

Το προσδόκιμο ζωής αυξάνεται διαρκώς από τον 19ο αιώνα χάρη στα εμβόλια, τη μείωση της βρεφικής θνησιμότητας, την προστασία της υγείας της επίτοκου, αλλά και την αντιμετώπιση πολλών θανατηφόρων ασθενειών. Ωστόσο μπορεί αυτή η τάση να συνεχιστεί επ’ αόριστον;

Η ομάδα του κολλεγίου Ιατρικής Albert Einstein που διεξήγαγαν την ανάλυση των δεδομένων διαπίστωσαν ότι οι ρυθμοί αύξησης στο προσδόκιμο ζωής επιβραδύνονταν στους αιωνόβιους και ότι η μέγιστη ηλικία θανάτου δεν είχε αυξηθεί τις τελευταίες δυο δεκαετίες.

Εξ αυτών των παρατηρήσεων οι ερευνητές υποστηρίζουν ότι «στους ανθρώπους άνω των 105 ετών γίνεται μικρή πρόοδος, γεγονός που υποδηλώνει ότι έχουμε φτάσει ένα όριο όσον αφορά τη διάρκεια της ζωής μας.

Για πρώτη φορά παρατηρούμε κάτι τέτοιο, φαίνεται ότι το μέγιστο όριο της ζωής, το “ταβάνι”, το “φράγμα” είναι τα 115 χρόνια». Ο καθηγητής Jan Vijg εκ των ερευνητών εξηγεί ότι «είναι μάλλον αδύνατο να ξεπεράσουμε αυτό το όριο».

Ωστόσο παρότι κάποιοι επιστήμονες υποδέχθηκαν θερμά την έρευνα κάποιοι άλλοι θεωρούν ότι και στο παρελθόν έχουν υπάρξει επιστημονικές προβλέψεις ότι οι άνθρωποι θα ζούμε μέχρι τα 65, τα 85 ή τα 105, προβλέψεις που τελικά καταρρίφθηκαν.

Ο άνθρωπος, αν και δεν είναι το ζώο με τον μεγαλύτερο εγκέφαλο σε όγκο, αλλά ασφαλώς είναι εκείνο με την μεγαλύτερη πολυπλοκότητα και με τους περισσότερους νευρώνες (εγκεφαλικά κύτταρα), διαθέτει το χασμουρητό με τη μεγαλύτερη διάρκεια κατά μέσο όρο, λίγο πάνω από έξι δευτερόλεπτα.

Όσο μεγαλύτερος και πιο πολύπλοκος είναι ο εγκέφαλος ενός ζώου, τόσο περισσότερο διαρκεί το χασμουρητό του, σύμφωνα με μια νέα αμερικανική επιστημονική έρευνα. Η διαπίστωση αυτή ενισχύει την πεποίθηση των επιστημόνων ότι το χασμουρητό, μεταφέροντας αέρα, δροσίζει τον εγκέφαλο, ενώ τον τροφοδοτεί και με έξτρα οξυγόνο.

Η φυσιολογία του χασμουρητού παραμένει ακόμη εν πολλοίς ένα μυστήριο. Το χασμουρητό «πυροδοτείται» από διάφορες αιτίες (βαρεμάρα, νύστα, κούραση, πείνα κ.α.), ενώ είναι κολλητικό και ανάμεσα σε διαφορετικά είδη ζώων. Ακόμη κι αν ένας άνθρωπος μιλάει στο τηλέφωνο με κάποιον που χασμουρηθεί, μπορεί αυτομάτως να δημιουργηθεί αντανακλαστικό χασμουρητού και στον ίδιο. Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον ψυχολόγο ‘Αντριου Γκάλοπ του Πολιτειακού Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό βιολογίας “Biology Letters”, σύμφωνα με το “Science”, παρακολούθησαν στο YouTube βίντεο με χασμουρητά 29 διαφορετικών θηλαστικών: ανθρώπων, ποντικιών, γατιών, αλεπούδων, καμηλών, σκαντζόχοιρων (ναι, χασμουριούνται κι αυτοί!), ελεφάντων κ.ά.

Το βασικό συμπέρασμα ήταν ότι τα ζώα με μικρότερους εγκεφάλους και λιγότερους νευρώνες τείνουν να χασμουριούνται λιγότερη ώρα, σε σχέση με τα ζώα που έχουν μεγάλους εγκεφάλους και περισσότερους νευρώνες. Ο άνθρωπος, αν και δεν είναι το ζώο με τον μεγαλύτερο εγκέφαλο σε όγκο, αλλά ασφαλώς είναι εκείνο με την μεγαλύτερη πολυπλοκότητα και με τους περισσότερους νευρώνες (εγκεφαλικά κύτταρα), διαθέτει το χασμουρητό με τη μεγαλύτερη διάρκεια κατά μέσο όρο, λίγο πάνω από έξι δευτερόλεπτα.

Το χασμουρητό των ελεφάντων διαρκεί σχεδόν έξι δευτερόλεπτα, των χιμπατζήδων πέντε δευτερόλεπτα, ενώ των ποντικιών και αρουραίων κάτω από ένα ενάμισι δευτερόλεπτο. Γενικότερα, τα πρωτεύοντα (άνθρωπος και πίθηκοι) χασμουριούνται περισσότερο -έως 50%- σε σχέση με τα λοιπά μη πρωτεύοντα θηλαστικά, πράγμα που αποτελεί άλλη μια ένδειξη ότι το χασμουρητό εξελίχθηκε παράλληλα με τον πιο ανεπτυγμένο εγκέφαλο.

Έτσι, λοιπόν, αφού -υποτίθεται ότι- το χασμουρητό με τον τρόπο του προδίδει έμφυτη εξυπνάδα, χασμουρηθείτε ελεύθερα την επόμενη φορά που θα παρακολουθείτε κάποια «σοφή» αλλά βαρετή ομιλία…

Οι καρκίνοι είναι διαδεδομένοι στα θαλάσσια δίθυρα (μύδια, στρείδια, αχιβάδες, χτένια, πίννες, κυδώνια κ.α.) και μάλιστα μπορούν να μεταδοθούν από το ένα είδος στο άλλο.

Αυτό αποκαλύπτει μια νέα διεθνής επιστημονική έρευνα, σύμφωνα με την οποία αυτά τα δημοφιλή είδη της θάλασσας πάσχουν από μια νεοπλασία που μοιάζει με τη λευχαιμία και η οποία είναι μεταδοτική, όχι στον άνθρωπο, αλλά σε άλλα παρεμφερή είδη.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον καθηγητή βιοχημείας Στέφεν Γκοφ του Τμήματος Μικροβιολογίας του Ιατρικού Κέντρου του Πανεπιστημίου Κολούμπια της Νέας Υόρκης, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό "Nature", συνέλλεξαν μύδια, κυδώνια και αχιβάδες από διάφορες τοποθεσίες του Καναδά και της Ισπανίας και τα εξέτασαν για καρκίνο.

Οι γενετικές, ιστολογικές και άλλες αναλύσεις έδειξαν την παρουσία καρκινικών κυττάρων σε ορισμένα από τα δείγματα, ενώ διαπιστώθηκε και η μεταδοτικότητά τους μεταξύ διαφορετικών ειδών.

Οι επιστήμονες προειδοποιούν ότι η μετάδοση του καρκίνου και μάλιστα ανάμεσα σε διαφορετικά είδη μπορεί να είναι πιο κοινή από ό,τι είχε υποτεθεί μέχρι σήμερα. Όπως επισήμαναν οι ερευνητές, αυτοί οι μεταδοτικοί καρκίνοι δείχνουν την αξιοσημείωτη ικανότητα των όγκων να προσαρμόζονται, να επιβιώνουν και να εξαπλώνονται.

Οι βιολογικοί μηχανισμοί εξάπλωσης και μετάδοσης του καρκίνου στα θαλάσσια δίθυρα παραμένουν άγνωστοι. Μια πιθανότητα είναι ότι τα καρκινικά κύτταρα επιπλέουν ελεύθερα στη θάλασσα και διεισδύουν στους θαλάσσιους οργανισμούς μέσω της πεπτικής ή αναπνευστικής οδού.

Μέχρι σήμερα οι επιστήμονες γνωρίζουν οκτώ μεταδοτικούς καρκίνους στη φύση: έναν στα σκυλιά, δύο στους «διαβόλους της Τασμανίας» και πέντε στα μαλάκια. Δεν αποκλείουν ότι μελλοντικά θα βρούν και άλλες περιπτώσεις, αν και -έως τώρα τουλάχιστον- η μεταδοτικότητα του καρκίνου θεωρείται εξαίρεση. Το μεγάλο ερωτηματικό -και ο μεγάλος φόβος- είναι κατά πόσο είναι εύκολο να υπάρξει μετάδοση του καρκίνου και στους ανθρώπους.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Κάποιες μέρες μας μοιάζουν “μεγαλύτερες” από άλλες. Κάποιες στιγμές νιώθουμε ότι οι ώρες δεν περνάνε με τίποτα και πως οι δυσκολίες που καλούμαστε να ξεπεράσουμε είναι ανυπέρβλητες.

Άλλες μέρες, πάλι, περνούν γρήγορα, σαν κόκκους άμμου που γλιστράνε μέσα από τα χέρια μας. Αυτές είναι συνήθως (και δυστυχώς) οι πιο ευχάριστες στιγμές.

Για να αποκτήσετε μια πιο γενική προοπτική, μια νέα μελέτη ρίχνει μια ματιά στην ζωή ενός μέσου ατόμου σε όρους καθαρών αριθμών. Οι ερευνητές εξέτασαν τις περιπτώσεις πάνω από 9.000 ανθρώπων σε 9 χώρες, συμπεριλαμβανομένων των ΗΠΑ, του Ηνωμένου Βασιλείου, του Καναδά, της Γερμανίας, της Γαλλίας, του Μεξικού, της Ρωσίας, της Ν. Κορέας και της Ισπανίας. Αυτό που ανακάλυψαν ήταν μερικά εντυπωσιακά στατιστικά.

Λαμβάνοντας υπόψη ότι το μέσο προσδόκιμο ζωής είναι 25.915 μέρες (71 έτη), ο μέσος άνθρωπος θα περάσει:

Το 0,45% (ή 117 μέρες) κάνοντας σεξ! Δεδομένου του πόσο μας απασχολεί ακόμα και ως σκέψη μέσα στην καθημερινότητά μας, δεν φαίνεται σαν κάτι τόσο σημαντικό τελικά.
Από την άλλη πλευρά, οι άνθρωποι περνούν το 6,8% (ή 1.769 μέρες) της ζωής τους συνευρισκόμενοι γενικότερα με κάποιον που αγαπούν. Οι Γερμανοί είναι στην κορυφή αυτής της κατηγορίας με 10,48% (ή 2.724 μέρες). Το να ξοδεύουμε το 7-10% του χρόνου με κάποια μορφή επαφής με άτομα που αγαπάμε είναι καθησυχαστικό.
Το 0,69% (ή 180 μέρες) της ζωής τους, οι άνθρωποι το ξοδεύουν στην άσκηση, ενώ το 29,75% (7.709 μέρες) στο να είναι σε καθιστή θέση, με τους Ρώσους να είναι εκείνοι που κάθονται περισσότερο από τους άλλους με 32,9%. Ίσως ήρθε η στιγμή να σηκωθούμε από καρέκλες και καναπέδες! Σκεφτείτε ότι το 1/3 της ζωής μας το περνάμε καθιστοί και αν προσθέσετε σε αυτό όλη την ώρα που κοιμόμαστε, τότε πραγματικά ξοδεύουμε την ζωή μας άσκοπα.
Ένας άλλος απογοητευτικός αριθμός είναι το πόσο χρόνο ξοδεύουμε κοιτάζοντας κάποια οθόνη, είτε πρόκειται για ένα smartphone, tablet, laptop ή την τηλεόραση. Αυτό είναι 41%! Και πάλι, οι Γερμανοί φαίνεται να το κάνουν αυτό λιγότερο από τους άλλους, περίπου 8.995 μέρες, ίσως επειδή ξοδεύουν περισσότερο χρόνο με τους αγαπημένους τους, όπως αναφέραμε παραπάνω.

Άλλα ενδιαφέροντα στοιχεία από την μελέτη:

Οι Μεξικανοί είναι οι πιο περήφανοι για το σώμα τους (38,6%) και γελούν κατά μέσο όρο 24 φορές την ημέρα (περισσότερο από τον καθένα). Ίσως, αυτά τα δύο να σχετίζονται!
Οι Αμερικανοί είναι εκείνοι που πιέζουν περισσότερο από κάθε άλλον τους; εαυτούς τους να καταφέρουν κάτι σωματικά δύσκολο (9,84 φορές το μήνα) και ξοδεύουν τα περισσότερα χρήματα στο γυμναστήριο (16,05 δολάρια ανά εβδομάδα). Είναι επίσης πιο τολμηροί, προσπαθώντας κάποιο νέο πράγμα περίπου 7 φορές το μήνα.
Οι Ρώσοι κοιμούνται περισσότερο κάθε νύχτα (7 ώρες 5 λεπτά κατά μέσο όρο) και χορεύουν περισσότερο (περίπου 15 φορές το μήνα).

Μια νέα βρετανική μελέτη που δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό έντυπο «International Journal of Epidemiology» διαπιστώνει ότι ο υψηλός δείκτης νοημοσύνης συνδέεται και με τη μακροζωία.

Ομάδα επιστημόνων από τη Σχολή Οικονομικών και Πολιτικών Επιστημών του Λονδίνου, ανέλυσε στοιχεία από τις Ηνωμένες Πολιτείες, τη Σουηδία και τη Δανία που αφορούσαν μονοζυγωτικούς και διζυγωματικούς διδύμους και σύμφωνα με τα αποτελέσματα το 95% των στοιχείων έδειξε ότι υπάρχει άρρηκτη σχέση μεταξύ της νοημοσύνης και του προσδόκιμου ζωής.

Όπως σημειώνουν οι επιστήμονες οι μονοζυγωματικοί δίδυμοι έχουν 100% κοινά γονίδια, ενώ διζυγωτικοί έχουν 50% κοινά γονίδια. Παρατήρησαν ότι ο πιο έξυπνος εκ των δύο σχεδόν πάντα είχε μεγαλύτερο προσδόκιμο ζωής. Σύμφωνα με την επικεφαλής της έρευνας κα Ρόζαλιντ Αρντεν, τα παιδιά με υψηλές επιδόσεις στα τεστ νοημοσύνης έχουν μεγαλύτερο προσδόκιμο ζωής, όπως επίσης και οι ενήλικες που είναι σε υψηλές θέσεις σε σχέση με τους χαμηλόβαθμους υπαλλήλους.

Η έρευνα δείχνει ότι η μακροζωία είναι γενετική και συνδέεται με την μακροζωία καθώς αυτοί οι δύο παράγοντες επηρεάζουν ο ένας τον άλλον. Ωστόσο, δεν είναι απόλυτο, ότι δηλαδή όσοι άνθρωποι είναι πιο έξυπνοι θα ζήσουν απαραίτητα περισσότερο.

Η Ελληνική Εφημερίδα στην Ευρώπη-

DIE GRIECHISCHE ZEITUNG IN EUROPA

Am Schomm 40, 41199 Mönchengladbach  
Telefon: +49 2166 64 78 733 
E-Mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε..

Εγγραφή σε Newsletter

Εισάγετε το email σας για να λαμβάνετε τα νέα του Europolitis.eu
captcha 
×

Το Europolitis.eu χρησιμοποιεί cookies για βελτιστοποίηση της εμπειρίας του χρήστη. Με τη χρήση αυτού του ιστοτόπου, αποδέχεστε τη χρήση των cookies. OK     Διαβάστε περισσότερα...